Facebook-f Linkedin-in Instagram X-twitter Youtube Threads Viber Tiktok

Πληκτρολογήστε για αναζήτηση

Πληκτρολογήστε για αναζήτηση

Πληκτρολογήστε για αναζήτηση

Οι υπηρεσίες μας

Παρέχουμε ολοκληρωμένες λύσεις που καλύπτουν τομείς engineering, εκπαίδευσης και real estate, συνδυάζοντας τεχνική γνώση, εμπειρία και καινοτόμες προσεγγίσεις, ώστε να ανταποκρινόμαστε με συνέπεια στις ανάγκες κάθε έργου και συνεργασίας.

Our Contacts

info@papalits.com

(+30) 6936805898

Facebook-f Linkedin-in Instagram Youtube
X-twitter Threads Viber Tiktok
Συγγραφέας: Konstantinos Papalitsas
Home Konstantinos Papalitsas Page 2
Διαβάστε περισσότερα
ΕπιχειρήσειςΚοινωνίαΤεχνολογία
1 Σεπτεμβρίου 2024by Konstantinos Papalitsas1 Comment

Ακούει κανέις;

Μετά την επιστροφή από τις καλοκαιρινές διακοπές αναρωτιόμαστε πως θα αισθανόταν κάποιος εάν βρισκόταν μέσα σε ένα γήπεδο γεμάτο κόσμο, φώναζε με όλη του τη δύναμη αλλά κανένας δεν μπορούσε να τον ακούσει…

γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαλίτσας

Είναι γεγονός ότι με την ανάπτυξη του διαδικτύου και την ευρεία διάδοση των social media έχει εκδημοκρατιστεί το δικαίωμα τόσο στη γνώση όσο και στην πληροφορία οι οποίες έχουν γίνει πιο προσιτές από ποτέ.

Η μετάβαση από το web 1.0 όπου οι χρήστες μπορούσαν να διαβάσουν και να προβάλουν πληροφορίες στο web 2.0 όπου έγινε δυνατή η αλληλεπίδραση με τους εκάστοτε ιστοτόπους οδήγησε στην ανάπτυξη και την ευρεία χρήση των κοινωνικών δικτύων.

Από τα παραπάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι όσο αυξάνει ο αριθμός των χρηστών στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης τόσο περισσότερες διασυνδέσεις δημιουργούνται και κατά συνέπεια τόσο πιο πολλές προβολές έχει το περιεχόμενο που δημιουργεί και μοιράζεται ο καθένας μας.

Η μήπως όχι;

Πίσω από τις πλατφόρμες των κοινωνικών δικτύων βρίσκονται ιδιωτικές διαχειριστικές εταιρείες οι οποίες για να επιβιώσουν βασίζουν τα έσοδά τους σε διαφημίσεις που προβάλλονται στις εν λόγω πλατφόρμες. Προφανώς όσο μεγαλύτερη απόδοση έχουν οι διαφημίσεις αυτές τόσο αυξάνονται τα αντίστοιχα έσοδα για την πλατφόρμα και εκεί ακριβώς είναι που ξεκινάει η καταγραφή των προτιμήσεων και το φιλτράρισμα.

Η παρακολούθηση των επιθυμιών, των επιλογών και των αντιδράσεων των χρηστών ώστε να τους προβληθεί το καταλληλότερο διαφημιστικό προϊόν και να αυξηθούν οι πιθανότητες αγοραπωλησίας βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη και με τη βοήθεια πλέον της τεχνητής νοημοσύνης επιχειρείται μεγιστοποίηση του αποτελέσματος. 

Ως αποτέλεσμα της παραπάνω διαδικασίας είναι ότι προβάλλονται στο χρήστη συγκεκριμένες δημοσιεύσεις ώστε να τον κατευθύνουν να εκτελέσει συγκεκριμένες ενέργειες που έχει προαποφασίσει ο “αλγόριθμος”.

Το γεγονός αυτό εάν ήταν μεμονομώνο θα μπορούσαν οι χρήστες να μετριάσουν τον αντίκτυπό του απλά σταματώντας να χρησιμοποιούν την εκάστοτε πλατφόρμα.

Η δημιουργία όμως της εντύπωσης ότι όλες οι εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής περνάνε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα σε συνδυασμό και με την υπερπροβολή επιλεγμένων, διάσημων κυρίως, προσώπων που επηρεάζουν πάρα πολύ κόσμο (influencers) όχι μόνο αποτρέπει την αποχώρηση των χρηστών αλλά προσελκύει όλο και περισσότερους.

Από τη μία λοιπόν όλες αυτές τις πληρωμένες διαφημίσεις είτε είμαστε αναγκασμένοι να πέφτουμε πάνω τους είτε θα πρέπει να πληρώσουμε κάποια συνδρομή για να μην μας προβάλλονται!

Από την άλλη η επιπλέον πρόκληση των δικτύων αυτών είναι να δώσουν τη δυνατότητα σε οποιονδήποτε θέλει και μπορεί να δημιουργεί περιεχόμενο και να το μοιράζεται ελεύθερα με τους φίλους και του followers του.

Πλήρης εκδημοκρατισμός θα σκεφτεί κάποιος καθώς πλέον στο διαδίκτυο μπορείς να βρεις ελεύθερα ότι θέλεις καθώς υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να το μοιραστούν.

Πως όμως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι όταν μοιραζόμαστε κάτι στο διαδίκτυο και ειδικά στα κοινωνικά δίκτυα, η πληροφορία φτάνει σε όλα τα άτομα με τα οποία αλληλεπιδρούμε εντός της πλατφόρμας;

Από τη στιγμή που η διαχείριση της κάθε πλατφόρμας δεν είναι ανοιχτή και διαθέσιμη στους χρήστες της αλλά από πίσω λειτουργούν ιδιωτικοί φορείς τότε είναι αναμενόμενο να υπάρχουν φαινόμενα λογοκρισίας σύμφωνα με τις επιρροές που δέχεται η εκάστοτε ηγεσία της ιδιοκτήτριας εταιρείας.

Κατευθύνσεις κυρίως πολιτικές αλλά και κοινωνικές, οικονομικές, θρησκευτικές μπορούν να δημιουργήσουν φιλτράρισμα και έλεγχο που διαμοιραζόμενου περιεχομένου και εν τέλει η οποιαδήποτε καλή ιδέα να μη φτάσει ποτέ στους ενδιαφερόμενους καθώς θεωρήθηκε “επικίνδυνη” από την πλατφόρμα.

Το φαινόμενο αυτό που ονομάζεται shadow banning, σύμφωνα με το οποίο το περιεχόμενο ενός χρήστη ή μέρος αυτού αποκλείεται από την πλατφόρμα χωρίς να γίνεται αντιληπτό από τον ίδιο.  Για παράδειγμα μπορεί κάποιος να κάνει μια ανάρτηση σε ένα κοινωνικό δίκτυο ή να σχολιάσει μια ανάρτηση κάποιου άλλου. Τόσο η δική του ανάρτηση όσο και το σχόλιό του εμφανίζονται στον ίδιο αλλά σε κανένα άλλο χρήση της πλατφόρμας. 

Όπως αναφέραμε και στην εισαγωγή του άρθρου είναι σαν να βρίσκεται κάποιος μέσα σε ένα γήπεδο γεμάτο κόσμο, να φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορεί αλλά κανένας να μη μπορεί να τον ακούσει.

Το φαινόμενο αυτό ξεκίνησε για να προστατέψει τους υγιείς χρήστες από κακόβουλους ή fake λογαριασμούς που επιχειρούν να χειραγωγήσουν στην κοινή γνώμη αλλά εξαιτίας διαφόρων παραγόντων (κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών κλπ) κατέληξε να επεκταθεί σε πολύ περισσότερους χρήστες χειραγωγώντας ουσιαστικά η ίδια πλατφόρμα την κοινή γνώμη.

Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω διαπιστώνουμε ότι οι διαδικτυακές πλατφόρμες ακυρώνουν στην πράξη τον εκδημοκρατισμό που οι ίδες ευαγγελίζονται ότι προσφέρουν.

Εσύ νομίζεις ότι “ακούγεσαι” όταν αλληλεπιδράς με οποιονδήποτε τρόπο στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης; Θα ήσουν διατεθειμένος να πληρώσεις κάποια συνδρομή ώστε να απαλλαγείς από τις ανεπιθύμητες διαφημίσεις και να σου προβάλλονται οι αναρτήσεις των ατόμων που ούτως ή άλλως σε ακολουθούν;!

Πηγή εικόνας: geralt – Pixabay

*Το άρθρο φιλοξενήθηκε στην ιστοσελίδα neolaia.gr

Διαβάστε περισσότερα
ΕπιχειρήσειςΚοινωνία
28 Ιουλίου 2024by Konstantinos Papalitsas1 Comment

H προσφορά εταιρειών στην κοινωνία επηρεάζει την αγορά εργασίας

Όπου στο σημερινό άρθρο αναρωτιόμαστε εάν η επιλογή μιας επαγγελματικής συνεργασίας σχετίζεται και με την προσφορά των εμπλεκομένων στην κοινωνία.

γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαλίτσας

Το τηλέφωνό του είχε μέρες να χτυπήσει. Ο ήρωάς μας βρισκόταν εδώ και δύο μήνες σε αναζήτηση εργασίας. Όλος ο περίγυρός του (γνωστοί, φίλοι, οικογένεια), του έλεγε ότι στη χώρα μας πλέον υπάρχει μηδενική ανεργία, καθώς όποιος θέλει να δουλέψει θα βρει μια θέση. Όλες οι εταιρείες εκμεταλλευόμενες και τα κοινοτικά κονδύλια βρίσκονται σε φάση αύξησης του κύκλου εργασιών τους και σχεδόν όλες έχουν ανάγκη από προσωπικό.

Είχε κάνει αρκετά ραντεβού τον τελευταίο καιρό αλλά δεν είχε βρει αυτό που έψαχνε. Υπήρχαν εταιρείες που του πρόσφεραν μια θέση εργασίας καθώς όπως του έλεγαν τους «έκανε». Όμως εκείνος τις αρνιόταν καθώς ένιωθε ότι δεν του «έκαναν» αυτές.

Ένα σημαντικό στοιχείο λοιπόν ώστε να προκύψει μια άρτια επαγγελματική συνεργασία είναι τα δύο μέρη, εργοδότης και εργαζόμενος, πέρα από τα τεχνικά τους χαρακτηριστικά να ταιριάζουν και οι ιδιοσυγκρασίες του. Εάν τα δύο μέρη δεν κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος τότε αργά ή γρήγορα η συνεργασία θα τερματιστεί καθώς θα υπάρξει διαφωνία όχι τόσο ως προς τον τρόπο εκτέλεσης ενός project όσο ως προς τον τρόπο διαχείρισής του. Με τον όρο διαχείριση εννοούμε όλους τους εμπλεκόμενους, δηλαδή πελάτες, προσωπικό, προμηθευτές, υπεργολάβους κλπ. Δυστυχώς τα μεγαλύτερα προβλήματα προκύπτουν σε μεγάλα project και εκεί είναι που βγαίνουν στην επιφάνεια κρυμμένες ασυμφωνίες.

Ο ήρωάς μας λοιπόν σκεπτόμενος όλα αυτά είχε απογοητευτεί. Πίστευε πως δεν θα έβρισκε ποτέ κάποια εταιρεία που να ταιριάζουν οι εργασιακές τους κουλτούρες. Βασικά οι περισσότερες εταιρείες με τις οποίες μιλούσε δεν λειτουργούσαν καν στα πλαίσια κάποιας εταιρικής κουλτούρας και όσες διαφήμιζαν στο site τους για εργασιακές αρχές και αξίες όταν ερχόταν σε επαφή μαζί τους καταλάβαινε ότι τίποτα απ’ όσα έλεγαν δεν ίσχυε.

Χαμένος λοιπόν στις σκέψεις αυτές άκουσε το τηλέφωνό του να χτυπάει. Το σήκωσε και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης στην οποία είχε στείλει το βιογραφικό του. Το γεγονός αυτό τον παραξένεψε λιγάκι καθώς όλες οι προηγούμενες επαφές που είχε κάνει ήταν με κάποια γραμματέα ή ένα manager κάποιας επιχείρησης και όχι απ’ ευθείας με τον ιδιοκτήτη της.

Ο ιδιοκτήτης λοιπόν του είπε ότι θα ήθελε να τον γνωρίσει από κοντά και ο ήρωάς μας ένοιωθε ότι η περίπτωση αυτή είχε κάτι το διαφορετικό.

Το ραντεβού κλείστηκε. Η συνάντηση δεν έγινε στην αίθουσα συσκέψεων της εταιρείας (όπως συνέβαινε με όλα τα προηγούμενα ραντεβού που είχε κάνει σε άλλες εταιρείες) αλλά στο γραφείο του ιδιοκτήτη. Η οικειότητα ήταν εμφανής από την πρώτη στιγμή και αφού είπαν τα βασικά περί της προσφερόμενης θέσης εργασίας ο ιδιοκτήτης ρώτησε τον ήρωά μας:

  • Με βάση τα προσόντα σου εμάς ως εταιρεία «μας κάνεις» και θέλουμε να συνεργαστούμε μαζί σου. Θα ήθελες να με ρωτήσεις κάτι και εσύ ώστε να διαπιστώσεις εάν «σου κάνουμε» και εμείς;

Αυτή την ερώτηση δεν του την είχαν ξανακάνει. Άλλες εταιρείες μέχρι και τεστ τον είχαν βάλει να γράψει ώστε να είναι σίγουρες ότι «κάνει» για τη δουλειά αλλά να τον αφήσουν να ρωτήσει ότι θέλει ούτε συζήτηση. Τώρα όμως που του δινόταν αυτή η ευκαιρία δεν την έχασε και ρώτησε κάτι που τον απασχολούσε πολύ καιρό και δεν είχε βρει απάντηση.

  • Ποια είναι η προσφορά της εταιρείας σας στην κοινωνία;

Τη θεωρούσε πολύ σημαντική ερώτηση καθώς μέσω αυτής μπορούσε να καταλάβει εάν ο σκοπός μιας εταιρείας είναι μόνο η αύξηση της κερδοφορίας ή και η προσφορά στην τοπική κοινωνία της περιοχής όπου δραστηριοποιείται.

Η ερώτηση λοιπόν ξάφνιασε λίγο τον ιδιοκτήτη και ταυτόχρονα τον προκάλεσε καθώς κανένας εργαζόμενος μέχρι τώρα δεν τον είχε ξαναρωτήσει κάτι παρόμοιο.

  • Γιατί μου το ρωτάς αυτό; Αποκρίθηκε.
  • Γιατί στην σύγχρονη εποχή έχει αλλάξει η έννοια της επιχειρηματικότητας. Η παγκοσμιοποιημένη αγορά έχει δώσει κίνητρα στις επιχειρήσεις να απευθυνθούν σε διευρυμένο κοινό σε διάφορα μέρη του κόσμου. Η ανάπτυξη των ασύρματων δικτύων και του ίντερνετ επιτάχυνε αυτή τη στροφή και πλέον πολλές εταιρείες έχουν ως κύριο στόχο την επέκταση και την είσοδο σε νέες αγορές με αποτέλεσμα οι δραστηριότητές τους να μην επικεντρώνονται σε μια μόνο περιοχή. Ως αποτέλεσμα η όποια επιθυμία υπήρχε για προσφορά στην τοπική κοινωνία έχει εξανεμιστεί.
  • Και είναι τόσο σημαντική η προσφορά στην κοινωνία; ρώτησε ο ιδιοκτήτης.
  • Φυσικά. Η διάθεση για προσφορά μιας εταιρείας στην τοπική κοινωνία της περιοχής στην οποία δραστηριοποιείται καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους πελάτες της και κατ’ επέκταση γενικότερα τους συνανθρώπους της. Η προσφορά στην κοινωνία είναι δείγμα ενδιαφέροντος για την ευρύτερη ανάπτυξη μιας περιοχής καθώς και απόδειξη της κουλτούρας που διέπει τα μέλη της εταιρείας. Και φυσικά είναι πολύ σημαντικό κριτήριο για να συνεργαστεί κάποιος με τη συγκεκριμένη εταιρεία.

Ο ιδιοκτήτης πάντα προσπαθούσε να νοιάζεται για τους εργαζομένους του και να τους βοηθάει με οποιονδήποτε τρόπο μπορούσε. Μέσα από τη συζήτηση που είχε όμως με τον ήρωά μας κατάλαβε ότι στα πλαίσια της προσπάθειας για συνεχή ανάπτυξη, εδώ και πολύ καιρό δεν πρόσφερε ουσιαστικά κάτι στην τοπική κοινωνία. Έτσι λοιπόν του είπε.

  • Έχω μιλήσει με πολλούς υποψήφιους για αυτή τη θέση και πάντα επιδιώκω την προσωπική επαφή με όλους καθώς ακόμη και αν δεν προχωρήσει μια συνεργασία, και μόνο η γνωριμία με έναν ακόμη άνθρωπο αξίζει. Με κανένα από τους προηγούμενους υποψήφιους δεν είχα παρόμοιες συζητήσεις. Θα σου δώσω τη θέση όχι μόνο για τα τυπικά σου προσόντα αλλά και για τις ιδέες σου που πιστεύω ότι θα βοηθήσουν στη δημιουργία μιας νέας κουλτούρας εργασίας.

Η συμφωνία έκλεισε λοιπόν έχοντας ως βασικό κριτήριο την προσφορά στην κοινωνία.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: geralt – Pixabay

Διαβάστε περισσότερα
Επιχειρήσεις
14 Ιουλίου 2024by Konstantinos Papalitsas13 Comments

Η ευγένεια στο customer experience

Μπορεί μια ευγενική συμπεριφορά να αλλάξει το βίωμα του πελάτη;

γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαλίτσας

Είχε ξυπνήσει πολύ πρωί. Ή μάλλον δεν είχε κοιμηθεί σχεδόν καθόλου. Στο μυαλό της στριφογύριζε συνεχώς η ίδια εικόνα: Ένα πελάτης να ωρύεται μέσα στο γραφείο και να της ζητάει το λόγο για κάποιο λάθος που είχε γίνει στο project που έτρεχαν εδώ και καιρό.

Βαθιά μέσα της ήξερε ότι για το λάθος δεν ευθυνόταν η ίδια και είχε κάνει ότι περνούσε από το χέρι της για να το αποτρέψει. Καμία της προσπάθεια όμως δεν αναγνωρίστηκε από τον εκνευρισμένο πελάτη τον οποίο δεν ήταν σε θέση να διαχειριστεί. Στην αρχή προσπάθησε να του εξηγήσει αλλά στη συνέχεια έμεινε σιωπηλή και άκουγε τις φραστικές επιθέσεις του νιώθοντας ανήμπορη να αντιδράσει.

Άραγε υπήρχε τρόπος να το αντιμετωπίσει όλο αυτό; Δεν είχε απάντηση. Πολύ θα ήθελε όμως να μάθει πως θα έπρεπε να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις και τέτοιους πελάτες.

Βλέπετε στο μυαλό της πάντα υπήρχε η φράση: unique customer experience. Είχε ως στόχο σε κάθε της δουλειά να κάνει τον πελάτη της να βιώσει μια μοναδική εμπειρία συνεργασίας. Και όντως το είχε καταφέρει αρκετά σε καλά σε πολλές περιπτώσεις αλλά όλες τους ήταν περιπτώσεις που τα project προχωρούσαν και ολοκληρώνονταν χωρίς σοβαρά προβλήματα και αστοχίες.

Σηκώθηκε λοιπόν από το κρεβάτι της και αφού πλύθηκε, έβαλε ένα από τα καλά της σύνολα, βάφτηκε διακριτικά και πήγε να φορέσει ένα χρυσό ρολόι που της είχε κάνει δώρο η νονά της πριν χρόνια αλλά τελικά το άφησε κάτω. Το θεώρησε πολύ έντονο και υπερβολικό και με την τόσο πεσμένη ψυχολογία που είχε ένιωθε ότι δεν μπορούσε να το υποστηρίξει. Το έβαλε όμως στην τσάντα της και το πήρε μαζί της.

Ξεκίνησε λοιπόν για το γραφείο της. Στο δρόμο καθώς οδηγούσε άκουσε τυχαία μια ενημερωτική εκπομπή η οποία είχε ως καλεσμένη μια αεροσυνοδό που εξιστορούσε ένα άσχημο περιστατικό που συνέβη σε μια από τις τελευταίες της πτήσεις.

Η ιστορία πήγαινε κάπως έτσι: «Ήταν μια τυπική πτήση ρουτίνας μεταξύ των δύο μεγαλύτερων πόλεων της χώρας. Για κάποιο άγνωστο λόγο η πτήση στην οποία είχε οριστεί ως αεροσυνοδός, είχε καθυστέρηση με αποτέλεσμα οι περισσότεροι επιβάτες να είναι εκνευρισμένοι. Οι αεροσυνοδοί άρχισαν να ελέγχουν εάν όλοι φορούσαν τις ζώνες τους καθώς το αεροπλάνο ετοιμαζόταν για απογείωση. Τότε περνώντας μπροστά από έναν αγριεμένο επιβάτη, εκείνος ξεκινάει μια λεκτική επίθεση εναντίον της χρησιμοποιώντας προσβλητικές και χυδαίες εκφράσεις. Η αεροσυνοδός πάγωσε αλλά προτού προλάβει να αντιδράσει είχε σπεύσει δίπλα της η υπεύθυνη πληρώματος και με ένα χαμόγελο ρώτησε τον έξαλλο επιβάτη πως μπορεί να τον βοηθήσει. Εκείνος συνέχισε την επίθεση αυτή τη φορά στη υπεύθυνη πληρώματος καθώς όπως ισχυριζόταν εξαιτίας της καθυστέρησης έχασε ένα πολύ σημαντικό ραντεβού που είχε. Η αεροσυνοδός άφησε την υπεύθυνη να χειριστεί την κατάσταση καθώς απ’ ότι φάνηκε εκ των υστέρων είχε αντιμετωπίσει αρκετές τέτοιες παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν. Χωρίς λοιπόν να συγχιστεί και χωρίς να σηκώσει καθόλου τον τόνο της φωνής της είπε στον επιβάτη ότι τον καταλαβαίνει και πως και αυτή θα ήθελε να πάει σπίτι στην ώρα της να δει τον άντρα της και τα παιδιά της. Ό,τι συμβαίνει, συμβαίνει για κάποιο λόγο αλλά όλοι οι επιβάτες θα πρέπει να είναι σίγουροι πως πρωταρχικό μέλημα σε κάθε πτήση είναι η ασφάλειά τους. Ο επιβάτης συνέχισε την επίθεση αλλά η υπεύθυνη χωρίς να χάσει καθόλου την ψυχραιμία της και χρησιμοποιώντας εύηχες και καθαρές λέξεις του είπε με έναν ήρεμο τρόπο ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει. Αυτό που μπορούμε όμως να αλλάξουμε είναι ο τρόπος που αντιδρούμε πάνω σε αυτό που συμβαίνει. Δεν υπάρχει λόγος ένα και μόνο γεγονός να επηρεάσει τόσο πολύ τη διάθεσή μας. Ένα ταξίδι και τόσους συνταξιδιώτες ίσως είναι ευκαιρία για νέες γνωριμίες, ανταλλαγή απόψεων, εμπειριών κλπ. Ένα ταξίδι με το αεροπλάνο είναι από μόνο του μια μοναδική εμπειρία. Ας απολαύσουμε την πτήση μας.»

Του είχε αφιερώσει πολύ περισσότερο χρόνο απ’ ότι του αναλογούσε. Ο χρόνος αυτός όμως ήταν αναγκαίος ώστε να μετατραπεί η εμπειρία που βιώνει ο επιβάτης από αρνητική σε θετική.

Η αεροσυνοδός δεν είχε χάσει στιγμή την ψυχραιμία της. Ήταν ήρεμη, χαμογελαστή και πρόθυμη να ακούσει τα παράπονα του επιβάτη, να δείξει ότι τον καταλαβαίνει και να τον κάνει να μετριάσει τον εκνευρισμό όσο το δυνατόν περισσότερο.

Με αυτά στο μυαλό της η πρωταγωνίστριά μας, λίγο πριν φτάσει στο γραφείο της σταμάτησε σε ένα μια καφετέρια να πάρει έναν καφέ. Με το που μπήκε στο μαγαζί άκουσε φωνές στα δεξιά της. Γύρισε να δει τι συμβαίνει και διαπίστωσε ότι ένας πελάτης έκανε έντονα παράπονα στην κοπέλα που τον σέρβιρε ότι ο καφές του δεν έχει καθόλου ζάχαρη. Η κοπέλα με έναν απίστευτα ήρεμο και ευγενικό τρόπο του εξήγησε ότι είναι κάτι που διορθώνεται, ότι θα το φροντίσει η ίδια άμεσα, συνεπώς δεν υπάρχει λόγος για εντάσεις.

Προφανώς για να συμπεριφέρεται τόσο άσχημα ένας πελάτης σημαίνει ότι είχε συσσωρευμένο θυμό μέσα του που συνήθως εκτονώνεται στους λάθος ανθρώπους. Δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις εάν ο πελάτης σου πριν έρθει σε σένα είχε μαλώσει με τη γυναίκα του, είχε διαφωνήσει με ο αφεντικό του, κυνηγούσε δικούς του πελάτες να τον πληρώσουν, είχε προβλήματα υγείας, οικονομικά κλπ.

Η κοπέλα όμως στο café δεν μπήκε ποτέ σε απολογητική θέση αλλά με απόλυση συναίσθηση αντέδρασε άμεσα για να ικανοποιήσει το παράπονο του πελάτη γεγονός που καταδείκνυε την εκπαίδευση που είχε λάβει στο customer service όπως αντίστοιχα και η υπεύθυνη πληρώματος στο αεροπλάνο. Η παραπάνω εκπαίδευση σε συνδυασμό με την απαιτούμενη ευγένεια χαρακτήρα οδήγησαν σε ένα unique customer experience το οποίο ξεκίνησε από ένα αρνητικό γεγονός.

Και τότε η πρωταγωνίστριά μας κατάλαβε. Μια σωστή επαγγελματίας ανεξάρτητα τον τομέα στον οποίο δραστηριοποιείται οφείλει να εξελίξει τις δεξιότητές της στο customer service ώστε στη συνέχεια να βελτιώσει και το customer experience. Ανεξάρτητα λοιπόν ποιόν έχει απέναντί της, ανεξάρτητα εάν το project πάει καλά ή όχι, η σύνδεση που θα πρέπει να δημιουργήσει με τον πελάτης είναι πρωταρχικής σημασίας και τα soft skills που λέγονται ψυχραιμία, ηρεμία και ευγένεια είναι αυτά που θα τη βοηθήσουν να το επιτύχει.

Έβγαλε λοιπόν από την τσάντα της το χρυσό ρολόι της γιαγιάς της, το φόρεσε και ανέβηκε στο γραφείο της γεμάτη αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να χειριστεί και τις πιο δύσκολες καταστάσεις αλλάζοντας ριζικά το customer experience που βιώνουν οι πελάτες της.

Πηγή εικόνας: yogendras31 – Pixabay

Διαβάστε περισσότερα
Επιστήμες
30 Ιουνίου 2024by Konstantinos Papalitsas1 Comment

Κάτι που το λένε εντροπία

Μήπως παίζουμε όλοι σε ένα παιχνίδι που είναι εξ’ αρχής στημένο; Και αν ναι, υπάρχει τρόπος να το κερδίσουμε;

γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαλίτσας,

Οι τρεις νόμοι της θερμοδυναμικής είναι θεμελιώδεις νόμοι ώστε να κατανοήσουμε αρκετά φυσικά φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε στις καθημερινές μας δραστηριότητες αλλά ταυτόχρονα μπορούν να αποτελέσουν μια ολιστική νοοτροπία αντιμετώπισης της ίδια της ζωής.

Ας δούμε όμως πρώτα τι λένε αυτοί οι τρεις θερμοδυναμικοί νόμοι:

1ος θερμοδυναμικός νόμος

Αποτελεί μια έκφραση της αρχής διατήρησης της ενέργειας. Ουσιαστικά μας λέει ότι η ενέργεια δεν μπορεί ούτε να δημιουργηθεί από το πουθενά, ούτε να χαθεί. Το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να μετατραπεί από μία μορφή σε μία άλλη. Επιπλέον μετά από κάθε διαδικασία που απαιτεί τη χρήση ενέργειας πάντοτε υπάρχουν κάποιες απώλειες που εκφράζονται με τη μορφή θερμότητας.

2ος θερμοδυναμικός νόμος

Υπάρχει ένα μέγεθος που ονομάζεται εντροπία. Η εντροπία περιγράφει το βαθμό ακαταστασίας ενός συστήματος και σύμφωνα με το 2ο θερμοδυναμικό νόμο, είναι ένα μέγεθος που συνεχώς αυξάνεται αυθόρμητα και αβίαστα. Όση ποσότητα ενέργειας και αν δαπανήσουμε δεν θα μπορέσουμε ποτέ να φέρουμε το σύστημα στην ίδια ακριβώς αρχική κατάσταση. Κάθε επόμενο στάδιο θα είναι πιο «ακατάστατο» από το προηγούμενο και για να το διατηρούμε στην κατάσταση αυτή θα πρέπει να δαπανούμε συνεχώς ενέργεια. Χαρακτηριστική είναι η φράση: «η εντροπία του σύμπαντος συνεχώς αυξάνεται» και «επειδή η εντροπία συνεχώς αυξάνεται, είναι ένα μέγεθος που μας βοηθάει να περιγράψουμε το βέλος του χρόνου»

Ας δούμε ένα παράδειγμα:

Εάν πάρουμε ένα παγάκι και το βάλουμε μέσα σε ένα ποτήρι με νερό, σιγά σιγά το παγάκι θα αρχίσει να λιώνει αυθόρμητα και τα δύο διακριτά αρχικά στοιχεία (νερό και παγάκι) θα γίνουν ένα. Με την πάροδο του χρόνου δηλαδή (βέλος), θα οδηγηθούμε σε μια κατάσταση μεγαλύτερης ακαταστασίας (εντροπία) και προφανώς είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαχωρίσουμε ξανά το παγάκι από το νερό, καθώς όση ενέργεια και να δαπανήσουμε πιθανώς δεν θα καταφέρουμε ποτέ να επαναφέρουμε τα στοιχεία ακριβώς στην αρχική τους κατάσταση.

3ος θερμοδυναμικός νόμος

Η εντροπία ενός συστήματος τείνει στο μηδέν όταν η θερμοκρασία του τείνει στο απόλυτο μηδέν δηλαδή στους -273 βαθμούς Κελσίου. Προφανώς και μια τέτοια θερμοκρασία για τα δεδομένα της ανθρώπινης ζωής πάνω στον πλανήτη Γη δεν υφίσταται, συνεπώς δεν υπάρχει κατάσταση μηδενικής εντροπίας που να μπορεί να
βιώσει ο άνθρωπος.

Σημείωση: Υπάρχει και ο μηδενικός θερμοδυναμικός νόμος που δίνει την έννοια της θερμικής ισορροπίας αλλά δεν θα μας απασχολήσει στη συνέχεια του άρθρου.

Διαβάζοντας τώρα λίγο διαφορετικά τους παραπάνω τρεις νόμους της θερμοδυναμικής και αντιμετωπίζοντας την ανθρώπινη ζωή ως ένα παιχνίδι που περιγράφεται από τους νόμους αυτούς και έχει διάφορες «πίστες» που πρέπει να περάσουμε, μπορούμε να δώσουμε τις παρακάτω διευρυμένες ερμηνείες:

1ος θερμοδυναμικός νόμος: Παίζουμε σε ένα παιχνίδι που δεν μπορούμε να κερδίσουμε!

2ος θερμοδυναμικός νόμος: Παίζουμε σε ένα παιχνίδι που δεν μπορούμε να φέρουμε ούτε ισοπαλία!

3ος θερμοδυναμικός νόμος: Παίζουμε σε ένα παιχνίδι από το οποίο δεν μπορούμε να φύγουμε!

Σύμφωνα με τα παραπάνω συμπεράσματα ένα πράγμα είναι εμφανές: Το παιχνίδι
είναι εξ’ αρχής στημένο!

Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι πως μπορείς να κερδίσεις ένα στημένο παιχνίδι;

Η απάντηση είναι ότι δεν μπορείς!

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε όμως είναι σωστή διαχείριση της ενέργειας που ξοδεύουμε ώστε να έχουμε το πιο αποδοτικό αποτέλεσμα. Αυτό για να γίνει απαιτεί γνώση των δυνάμεων και των δυνατοτήτων μας, γνώση των αντικειμένων που είμαστε πιο αποδοτικοί και αυτών που υστερούμε, ιεράρχηση προτεραιοτήτων και τέλος σύναψη συνεργασιών ώστε να επιτύχουμε εκθετική ανάπτυξη και πρόοδο.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ανατρέξετε στα αντίστοιχα άρθρα:

«Μπορούμε να διαχειριστούμε το χρόνο» και «Πόσο βοηθάνε οι συνεργασίες
στην ανάπτυξη του ατόμου;»

Τέλος προτρέπουμε του αναγνώστες μας να αντιμετωπίζουν το παιχνίδι της ζωής με μια πιο ολιστική και εύθυμη διάθεση.

Ας δούμε ένα ακόμη παράδειγμα:

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το μάζεμα του σπιτιού, ή ακόμα χειρότερα ενός παιδικού δωματίου. Όσο και να προσπαθήσουμε να τακτοποιήσουμε το δωμάτιο του παιδιού μας δεν θα καταφέρουμε ποτέ να το επαναφέρουμε στην αρχική του κατάσταση, γεγονός που πιστεύω έχουν αντιμετωπίσει κάποια στιγμή όλοι οι γονείς. Αυτό συμβαίνει γιατί η εντροπία του συστήματος που λέγεται παιδικό δωμάτιο-παιχνίδια συνεχώς αυξάνεται, όση ενέργεια και αν καταναλώσουμε. Πάντα θα υπάρχει δηλαδή ένα παιχνίδι που δεν θα το δούμε, δεν θα τοποθετηθεί στη θέση του και θα αυξήσει το βαθμό ακαταστασίας (εντροπία) του δωματίου.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να νιώθουμε απογοητευμένοι όταν δεν καταφέρνουμε να τακτοποιήσουμε πλήρως το δωμάτιο του παιδιού μας καθώς είναι προδιαγεγραμμένο από τους θερμοδυναμικούς νόμους να συμβαίνει αυτό! Μπορούμε όμως να αναζητήσουμε τρόπους με τους οποίους το μάζεμα του δωματίου θα γίνεται πιο αποδοτικά, δηλαδή σε λιγότερο χρόνο και με λιγότερο κόπο. Μπορούμε να ορίσουμε μια μέρα και μια ώρα την εβδομάδα που θα μαζεύουμε το παιδικό δωμάτιο (time blocking) και να ζητάμε τη συμμετοχή του ίδιου του παιδιού σε αυτή τη διαδικασία (συνεργασία).

Μπορεί δηλαδή το παιχνίδι να είναι στημένο αλλά δεν χρειάζεται να το χάσουμε από τα αποδυτήρια!

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: ColiN00B – Pixabay

Διαβάστε περισσότερα
ΕκπαίδευσηΕπιστήμεςΚοινωνίαΠεριβάλλον
16 Ιουνίου 2024by Konstantinos Papalitsas3 Comments

Τα βιώσιμα σπίτια αλλάζουν την ελληνική νοοτροπία

Με αφορμή το τελευταίο κύμα καύσωνα και σε συνδυασμό με την αυξημένη ανοικοδόμηση, αναρωτιόμαστε εάν θα αλλάζαμε κάτι στο άρθρο που είχα γράψει πριν μια δεκαετία περίπου για το περιοδικό “ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΚΤΙΡΙΟ”.

Το άρθρο παρουσιάζεται αυτούσιο παρακάτω. (Τεύχος 38/2015, σελ. 54-56)

 

Ερχόμενοι στο σήμερα, παρατηρούμε ότι δεν θα αλλάζαμε σχεδόν τίποτα καθώς η ανοικοδόμηση συνεχίζεται ακριβώς με την ίδια νοοτροπία που γινόταν και πριν την περίοδο της κρίσης και όλοι οι εμπλεκόμενοι ενεργούν σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα.

Προφανώς και η νοοτροπία είναι κάτι που αλλάζει πολύ δύσκολα καθώς σχετίζεται με τον τρόπο που μεγάλωσε κάποιος και τα ερεθίσματα και τις εμπειρίες που είχε από μικρός.

Τέλος το γεγονός ότι κατασκευάζονται ενεργειακά αποδοτικά (Α+) ή ακόμα και παθητικά κτίρια δε σημαίνει ότι αυτομάτως είναι και οικολογικά. Για παράδειγμα η αυξημένη θερμομόνωση, η αεροστεγανότητα, και ο μηχανικός αερισμός (με ανάκτηση θερμότητα κατά τα πρότυπα του παθητικού κτιρίου) εφαρμόζονται κατά κύριο λόγο σε συμβατικές κατασκευές που επιδιώκουν να τις κάνουν πιο αποδοτικές.

Σύμφωνα με την παραπάνω νοοτροπία κατασκευής εξακολουθούμε να μην αντιμετωπίζουμε τα κτίρια ως ζωντανούν οργανισμούς που αναπνέουν πράγμα που καταδεικνύει ότι για μια ακόμη φορά η εκπαιδευτική διαδικασία στον τομέα των κατασκευών καθοδηγείται από συγκεκριμένες ντιρεκτίβες και κατ’ αυτόν τον τρόπο περιορίζει τους μελετητές και του κατασκευαστές από το να δημιουργήσουν ελεύθερα και τους βάζει σε ένα νέο κύκλο ανταγωνισμού προς τη λάθος κατεύθυνση.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: johansenaue – Pixabay

 

Διαβάστε περισσότερα
Κοινωνία
8 Ιουνίου 2024by Konstantinos Papalitsas3 Comments

Που βασίζονται τελικά οι επιλογές μας;

Με αφορμή της επικείμενες Ευρωεκλογές αναρωτιόμαστε τι πρέπει να αξιολογήσουμε ώστε να κάνουμε την τελική μας επιλογή.

γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαλίτσας

Όλοι μας έχουμε ακούσει τη φράση: «Είμαστε οι επιλογές μας». Είτε πρόκειται για προσωπικά, είτε για επαγγελματικά, είτε για κοινωνικά θέματα βρισκόμαστε συχνά σε θέση που πρέπει να κάνουμε κάποιες επιλογές. Από τι καθορίζονται όμως αυτές οι επιλογές;

Το ερώτημα

Τι είναι αυτό που μας κάνει να αντιδρούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε ότι συμβαίνει γύρω μας, είτε αφορά πρόσωπα, είτε επαγγελματικά, είτε γενικότερες καταστάσεις;

Υπάρχουν δύο στοιχεία τα οποία αλλάζουν όσο μεγαλώνει ένα άτομο και κάθε χρονική στιγμή ο συνδυασμός αυτών των δύο στοιχείων καθορίζει και τις αντίστοιχες επιλογές του.

Τα στοιχεία αυτά είναι οι γνώσεις και οι εμπειρίες του.

Η υπόθεση

Ας εξετάσουμε ένα υποθετικό σενάριο για να γίνει πιο κατανοητό:

Υποθέτουμε λοιπόν ότι μπορούμε να αντιγράψουμε ένα άτομο δύο ακόμη φορές, αλλά στο πρώτο αντίγραφο προσδίδουμε όλες τις γνώσεις που είχε το αρχικό άτομο, ενώ στο δεύτερο αντίγραφο προσδίδουμε όλες τις εμπειρίες του αρχικού ατόμου. 

Στη συνέχεια ζητάμε από τα δύο αυτά αντίγραφα να αντιμετωπίσουν την ίδια δυναμική κατάσταση και εξετάζουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν καθώς οι συνθήκες μεταβάλλονται προϊόντος του χρόνου.

Το άτομο το οποίο είναι εφοδιασμένο μόνο με γνώσεις αντιμετωπίζει τα διάφορα περιστατικά που συμβαίνουν γύρω του με έναν πιο θεωρητικό τρόπο, προσπαθώντας πρώτα να αναλύσει τις διάφορες παραμέτρους και εν συνεχεία να προβεί στις αντίστοιχες αποφάσεις.

Το δεύτερο άτομο που διαθέτει μόνο εμπειρίες αντιδρά πιο πρακτικά και πιο γρήγορα ενεργώντας με παρόμοιο τρόπο με κάποιο παρελθοντικό περιστατικό που έχει βιώσει.

Από το παραπάνω παράδειγμα εκτός από την εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση των δύο ατόμων προκύπτουν και κάποια ερωτήματα τα οποία σχετίζονται σε εξωτερικούς παράγοντες, όπως:

  • Πως θα αντιδρούσε το πρώτο άτομο εάν υπήρχε πίεση χρόνου ώστε να παραδώσει κάποιο project εντός προθεσμιών; 

Αντίστοιχα 

  • Πως θα αντιδρούσε το δεύτερο άτομο εάν καλούνταν να αντιμετωπίσει κάποιο project στο οποίο δεν είχε προηγούμενη εμπειρία;

Προφανώς στο πρώτο ερώτημα το άτομο δεν θα είχε τον απαιτούμενο χρόνο να αναλύσει όλους τους παράγοντες επιρροής και το συγκεκριμένο κενό θα μπορούσε να καλυφθεί μόνο από αντίστοιχη πρακτική εμπειρία.

Επιπλέον στο δεύτερο ερώτημα το άτομο για να αντιμετωπίσει κάποια πρωτόγνωρη κατάσταση θα έπρεπε να βασιστεί αρχικά σε αντίστοιχες απαιτούμενες γνώσεις ώστε να λάβει τις πρώτες αποφάσεις και εν συνεχεία να προχωρήσει σε κάποια ενέργεια.

Το συμπέρασμα

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο συνδυασμός γνώσεων και εμπειρίας μπορεί να δώσει λύσεις σε καταστάσεις που εάν αντιμετωπιστούν βασιζόμενοι μόνο  στο ένα ή το άλλο συστατικό να στεφθούν από απόλυτη αποτυχία.

Κάθε άτομο συνεπώς είναι ένα κράμα γνώσεων και εμπειριών που μεταβάλλονται στο χρόνο καθώς άλλοτε δύναται να υπερισχύει το πρώτο και άλλοτε το δεύτερο. Το αρχικό άτομο δηλαδή στο παραπάνω σενάριο θα αντιδρούσε με εντελώς διαφορετικό τρόπο σε σχέση με τα δύο αντίγραφα και επιπλέον το ίδιο αυτό άτομο πιθανώς να αντιδρούσε διαφορετικά ακόμα και σε σχέση με το νεότερο εαυτό του.

Για να κρίνουμε λοιπόν τις επιλογές ενός ατόμου οφείλουμε να εξετάσουμε τόσο τις γνώσεις όσο και τις εμπειρίες του τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που το αξιολογούμε. Είναι πιθανό δηλαδή γνώσεις που αποκτήθηκαν στο παρελθόν και δεν εξασκήθηκαν στην πράξη να εξασθένησαν, ενώ νεότερες εμπειρίες να αντικατέστησαν τις παλαιότερες είτε με θετικό είτε με αρνητικό αντίκτυπο.

Η απάντηση

Σύμφωνα με τα παραπάνω μπορούμε να θεωρήσουμε ότι οι γνώσεις και οι εμπειρίες των υποψηφίων είναι βασικά συστατικά που τους έκαναν να επιλέξουν να συστρατευτούν με ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχηματισμό, καθώς είναι συστατικά που από τη μία κάνουν ένα άτομο μοναδικό και ξεχωριστό και από την άλλη καθορίζουν τον τρόπο συν-εργασίας του εντός μιας ομάδας (πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική, αθλητική κλπ). 

Σχετικά με το αρχικό ερώτημα λοιπόν, σε κάθε εκλογική διαδικασία, δεδομένου ότι εκτός από πολιτικό σχηματισμό επιλέγουμε και συγκεκριμένα άτομα μέσω της σταυροδοσίας, καλό είναι να αξιολογήσουμε πρώτα τις γνώσεις και τις εμπειρίες των υποψηφίων γιατί σύμφωνα με αυτές θα κάνουν τις επιλογές τους στους θεσμούς που θα κληθούν να μας εκπροσωπήσουν. 

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: Tumisu – Pixabay

Διαβάστε περισσότερα
Επιστήμες
26 Μαΐου 2024by Konstantinos Papalitsas1 Comment

Μπορούμε να διαχειριστούμε το χρόνο;

Πως διαχειρίζεσαι κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις;

γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαλίτσας

Τι είναι ο χρόνος;

Μια φαινομενικά τόσο απλή ερώτηση που δεν μπορεί να απαντηθεί στο 100%.

Ο χρόνος είναι μια έννοια με την οποία είναι συνυφασμένα σχεδόν τα πάντα. Ακόμη και η ίδια η ανθρώπινη ζωή καθορίζεται από συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Κάποιοι πιστεύουν ότι χρόνος είναι η πορεία από το παρελθόν στο μέλλον το λεγόμενο και βέλος του χρόνου. Άλλοι θεωρούν ότι χρόνος είναι αυτό που μετράνε τα ρολόγια μας. Τέλος υπάρχουν και αυτοί που αντιμετωπίζουν το χρόνο ως την τέταρτη διάσταση και γι’ αυτό το λόγο είναι πολύ δύσκολο να τον ορίσουν όπως γίνεται και με τόσα άλλα πράγματα όπως τα χρώματα, οι μυρωδιές, τα συναισθήματα κλπ.

Δηλαδή όσο δύσκολο είναι να ορίσει κανείς το πράσινο χρώμα ή τη μυρωδιά της λεβάντας, άλλο τόσο δύσκολο είναι να ορίσει και το χρόνο. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προσπαθήσει να τον προσδιορίσει με παραδείγματα: Ο χρόνος που χρειάζομαι για να λύσω ένα σταυρόλεξο είναι 30 λεπτά, ο χρόνος του διαλείμματος στο σχολείο είναι 15 λεπτά, ο χρόνος που διαρκεί ένα ποδοσφαιρικός αγώνας είναι 1,5 ώρα, οι καλοκαιρινές διακοπές διαρκούν 10 ημέρες κ.ο.κ.

Από την παραπάνω θεώρηση μπορούμε να συμπεράνουμε αυτό που είχε πει και ο Α. Αϊνστάιν, ότι ο χρόνος δεν υπάρχει, είναι μια ανθρώπινη επινόηση που εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες (π.χ. ύπνος, σίτιση, διασκέδαση κλπ).

Επεκτείνοντας αυτή τη συλλογιστική μπορούμε να πούμε ότι ο χρόνος είναι ένα μέγεθος ντετερμινιστικά ορισμένο γιατί πολύ απλά έτσι τον όρισαν οι άνθρωποι.

*Να σημειώσουμε εδώ ότι δεν θα ασχοληθούμε με το θεωρητικό υπόβαθρο όπου σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας σε πολύ υψηλές ταχύτητες ο χρόνος κυλάει πιο αργά, καθώς σκοπός αυτού του άρθρου είναι να διερευνηθεί εάν ο χρόνος είναι ένα μέγεθος διαχειρίσιμο για τις συνήθεις καθημερινές ανθρώπινες δραστηριότητες.

 
Είναι ο χρόνος ίδιος για όλους;

 

Ναι. Η μέρα έχει 24 ώρες για όλους. Άρα με μια πρώτη ανάγνωση ο χρόνος ως ντετερμινιστικά ορισμένο μέγεθος δεν μπορεί να διαχειριστεί.

Πως γίνεται όμως κάποιοι άνθρωποι να τα καταφέρνουν καλύτερα από κάποιους άλλους; Γιατί κάποιοι πετυχαίνουν πολύ περισσότερα τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο;

Μήπως αυτοί οι άνθρωποι καταφέρνουν να διαχειρίζονται το χρόνο; Μήπως το time management υπάρχει τελικά;

Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό θα πρέπει να κάνουμε ένα διαχωρισμό μεταξύ των ανθρώπων που είναι πολύ δραστήριοι, ασχολούνται με πάρα πολλά πράγματα και φαντάζουν αεικίνητοι με αυτούς που ενεργούν στοχοθετημένα με πλάνο και συνέπεια. Η διαφορά μεταξύ των δύο παραπάνω ομάδων πολλές φορές είναι δυσδιάκριτη και μπορεί μόνο να αποτυπωθεί από την παραγωγικότητα και τα αποτελέσματα του καθενός. Παρόλο που μιλάμε για διαχείριση χρόνου, δεν έχει τόσο πολύ σημασία πόσο χρόνο αφιερώνει κανείς σε μία εργασία αλλά το αποτέλεσμα που φέρνει ολοκληρώνοντάς την και ακολούθως εάν έχει παρόμοια παραγωγικότητα πηγαίνοντας σε κάθε επόμενη εργασία.

Μπορεί δηλαδή ο χρόνος αντιμετωπίζοντάς τον ως απόλυτο μέγεθος να μην μπορεί να διαχειριστεί, διαχειρίζονται όμως οι προτεραιότητες ή η σημασία που δίνουμε στα πράγματα που συμβαίνουν. Βασική διεργασία του ορισμού προτεραιοτήτων είναι η ιεράρχισή τους. Μέρος δε της ιεράρχησης προτεραιοτήτων, του σχεδιασμού και του προγραμματισμού είναι η χρονική ακρίβεια. Αν δεν μπορείς από το πιο απλό που είναι να είσαι στην ώρα σου σε μια προγραμματισμένη συνάντηση μέχρι το πιο σύνθετο που είναι να παραδώσεις ένα project εντός προθεσμίας, είναι πιθανό να ασχολείσαι με πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα, και αυτό να σου κλέβει την ικανότητα να συγκεντρώνεσαι, σου μειώνει την παραγωγικότητα και δίνει την εντύπωση ότι δεν διαχειρίζεσαι σωστά το χρόνο σου.

 
Είναι μύθος το multitasking;

 

Η ταυτόχρονη ενασχόληση με πολλά πράγματα που ονομάζεται multitasking, θεωρείται από τα σημαντικότερα προτερήματα κάποιου της σημερινή εποχή και επιζητείται διακαώς στον κόσμο των επιχειρήσεων. Η αλήθεια όμως είναι ότι σε αποτρέπει από το να έχεις τη βέλτιστη απόδοση σε αυτό που είσαι πραγματικά καλός.

Μια ρωσική παροιμία λέει ότι αν κυνηγάς ταυτόχρονα δύο λαγούς δεν θα πιάσεις ποτέ κανέναν. Αντίστοιχα εάν βάλεις τα πόδια σου σε δύο βάρκες που είναι δίπλα-δίπλα και ξεκινήσεις να κάνεις κουπί κάποια στιγμή οι βάρκες θα απομακρυνθούν. Ακόμα και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής διαβάζει ένα κομμάτι κώδικα κάθε χρονική στιγμή, άσχετα αν το κάνει πολύ γρήγορα και μας δίνει την εντύπωση ότι εκτελεί πολλές εργασίες ταυτόχρονα.

Τα χαρακτηριστικά αυτά παραδείγματα ενισχύουν την άποψη όλο και περισσότερων ανθρώπων ότι το multitasking είναι ένας μύθος.

Απέναντι λοιπόν στο multitasking υπάρχει μια εναλλακτική που έχει να κάνει με τη διαχείριση χρόνου, και ονομάζεται time blocking. Η δέσμευση δηλαδή συγκεκριμένων χρονικών διαστημάτων για την εκτέλεση συγκεκριμένων εργασιών ξεκινώντας από την πιο σημαντική. Κατ’ αυτόν το τρόπο θα εστιάζεις σε ένα πράγμα τη φορά, θα έχεις μεγαλύτερη παραγωγικότητα και επιπλέον θα έχεις και την αίσθηση ότι διαχειρίζεσαι σωστότερα το χρόνο σου.

Τελικά μήπως μέσω του σωστού time management ο χρόνος από μέσο μέτρησης της διάρκειας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων μπορεί να μετατραπεί σε μέσο προσωπικής και επαγγελματικής ανάπτυξης;

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: geralt – Pixabay

*Το άρθρο αναδημοσιεύθηκε και στις ιστοσελίδες

flowmagazine.gr

ideostrovilos.gr

revaluation.gr

neolaia.gr

Διαβάστε περισσότερα
Κοινωνία
12 Μαΐου 2024by Konstantinos Papalitsas0 Comments

Πόσες παραστάσεις έχουμε από τα πραγματικά γεγονότα;

Τελικά μήπως βλέπουμε μόνο αποτελέσματα και ό,τι προηγείται είναι αφανείς διαδικασίες;

γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαλίτσας

Πόσοι από εμάς έχουν προβληματιστεί σχετικά με τα στάδια που έχουν προηγηθεί ώστε να έχουμε στη διάθεσή μας μια πληθώρα από προϊόντα και υπηρεσίες;

Και προφανώς δεν αναφερόμαστε σε εξειδικευμένα πράγματα που απαιτούν ιδιαίτερα προσόντα από άρτια εκπαιδευμένο προσωπικό μέχρι ειδικές εγκαταστάσεις και σπάνιες πρώτες ύλες καθώς τέτοια γεγονότα προβάλλονται ως μοναδικά από την πλειοψηφία των ΜΜΕ μέσω ειδικών ρεπορτάζ, αφιερωμάτων κλπ.

Αναφερόμαστε σε καθημερινά γεγονότα τα οποία φτάνουν σε εμάς ως αποτελέσματα μιας σειράς διαδικασιών για τις οποίες δεν έχουμε ούτε επαφή ούτε πληροφόρηση. Για να γίνουμε πιο κατανοητοί ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Φως, νερό, τηλέφωνο

Τρεις βασικές ενέργειες που κάνουμε όταν βρισκόμαστε στο σπίτι μας και θεωρούμε δεδομένο το αποτέλεσμα είναι να πατάμε το διακόπτη και να ανάβει το φως, να ανοίγουμε τη βρύση και να τρέχει νερό και να σηκώνουμε το τηλέφωνο και να καλεί τον επιθυμητό αριθμό. Ακριβώς επειδή τις τρεις αυτές ενέργειες και τα αντίστοιχα αποτελέσματα τα θεωρούμε δεδομένα δεν μπαίνουμε καν στη διαδικασία να αναλογιστούμε τι κρύβεται πίσω από αυτές τις βασικές κατά τα άλλα διαδικασίες, τι απαιτείται δηλαδή να γίνει ώστε να φτάσει στο σπίτι μας το φως, το νερό και το τηλέφωνο.

Οι μεταφορές

Είτε χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ (Μέσα Μαζικής Μεταφοράς) είτε ιδιωτικό όχημα για να εκτελέσουμε τις καθημερινές μας μετακινήσεις (για εργασία, διασκέδαση κλπ) θα πρέπει να πληρώσουμε εισιτήριο ή να βάλουμε καύσιμο αντίστοιχα. Αμφότερες οι ενέργειες αυτές απαιτούν μόνο λίγα λεπτά από το χρόνο μας αλλά στην πραγματικότητα και αυτές κρύβουν από πίσω τους μια πληθώρα προαπαιτούμενων διαδικασιών ώστε να λάβει ο τελικός χρήστης το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Το φαγητό

Αντίστοιχο είναι και το παράδειγμα του φαγητού, όπου για να φτάσει στο πιάτο μας σερβιρισμένο ένα γεύμα απαιτείται να προηγηθούν μια σειρά από αφανείς σε εμάς διαδικασίες για τις οποίες κανείς δε νοιάζεται καθώς θεωρούνται και πάλι αυτονόητες.

Τι συμβαίνει όμως όταν κάποιος έρθει σε επαφή με κάποιο επιμέρους στάδιο της διαδικασίας και όχι απευθείας με το τελικό αποτέλεσμα;

Συνεχίζοντας με το παράδειγμα του φαγητού και με αφορμή τη γιορτή του Πάσχα,  παραθέτουμε παρακάτω έναν μάλλον λίγο μακάβριο διάλογο ενός μικρού αγοριού (Α) όπου είχε πάει με τον παππού (Π) του το Μ. Σάββατο να παραλάβουν το αρνάκι που είχαν παραγγείλει από το κρεοπωλείο της γειτονίας τους:

-Α: Παππού γιατί το αρνάκι είναι μέσα στη σακούλα;

-Π: Για να μη λερώσει το αμάξι αγόρι μου.

-Α: Γιατί να λερώσει παππού;

-Π: Γιατί έχει αίματα αγόρι μου.

Το αγόρι άρχισε να παρατηρεί καλύτερα το αρνάκι που ήταν μέσα στη σακούλα και μέσα στα αίματα.

-Α: Είναι ζωντανό παππού;

-Π: Όχι αγόρι μου.

-Α: Αφού έχει ανοιχτά τα μάτια.

-Π: Ναι αλλά δεν κουνιέται. Και επιπλέον του έχουν βγάλει και το μαλλί.

Το αγόρι σοκαρίστηκε καθώς άκουσε αυτά τα λόγια και σαφώς μπερδεμένο καθώς ήταν παρατήρησε ακόμη καλύτερα το νεκρό αρνάκι μέσα στη σακούλα και με έντονο προβληματισμό είπε:

-Α: Τί του κάνανε ρε παππού;

Ο παππούς έχοντας δει αυτή την εικόνα δεκάδες φορές τα θεωρούσε όλα απόλυτα φυσιολογικά ενώ το μικρό αγόρι που το έβλεπε για πρώτη φορά δεν μπορούσε να συλλάβει γιατί γινόταν όλα αυτό.

Αν του βάζανε απλά να φάει ένα πιάτο μαγειρεμένο αρνάκι το αγόρι δεν θα είχε προβληματιστεί. Το γεγονός όμως ότι το αγόρι ήρθε σε επαφή με ένα ενδιάμεσο στάδιο της όλης διαδικασίας το έκανε να αισθανθεί περίεργα. Σημαντικό βέβαια ρόλο έπαιξε και το νεαρό της ηλικίας του αγοριού καθώς ο παππούς δεν είχε την ίδια αντίδραση παρόλο που είχε μπροστά του την ίδια αποκρουστική εικόνα με τον εγγονό του.

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο αυθορμητισμός της ίδιας της φράσης του αγοριού (-Τι του κάνανε ρε παππού) καταδεικνύει ότι το παιδί κατάφερε να αντιληφθεί ότι για να έχει μπροστά του αυτή την εικόνα είχαν προηγηθεί μια σειρά από άλλες διαδικασίες.

Η παραπάνω διαπίστωση μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι ίδιες οι δομές της κοινωνίας αφήνουν εσκεμμένα πολίτες εκτός των επιμέρους διαδικασιών (τις οποίες γνωρίζουν μόνο οι άμεσα εμπλεκόμενοι) και «σερβίρουν» έτοιμο το τελικό αποτέλεσμα ώστε να μην υπάρχουν αντιδράσεις όπως του μικρού αγοριού παραπάνω.

Επιπλέον στοχεύουν να τους κρατούν απασχολημένους με άλλα θέματα (ακρίβεια, στέγαση, εργασιακά κλπ) έτσι ώστε ακόμα και αν έρθουν σε επαφή με κάποιο ενδιάμεσο στάδιο μιας αφανούς διαδικασίας να μη δώσουν την απαιτούμενη έμφαση και να την προσπεράσουν σαν κάτι φυσιολογικό (βλέπε αντίδραση παππού).

Είναι σαν να στέκεσαι πάνω σε μια γέφυρα και να παρατηρείς τη θάλασσα. Όσο πιο μακριά προσπαθείς να δεις τόσο λιγότερες λεπτομέρειες διακρίνεις. Ένα παιδί θα μπορούσε να δει και να προσέξει πολλά περισσότερα από έναν ανήλικα όχι μόνο γιατί έχει καλύτερη όραση αλλά επειδή ο τελευταίος έχει εκπαιδευτεί με τα χρόνια να βλέπει μέχρι ενός ορισμένου σημείου και να μην το προβληματίζει εάν η εικόνα που χάνεται στο βάθος του ορίζοντα είναι από φυσική ή τεχνητή ομίχλη.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: Pexels – Pixabay

Διαβάστε περισσότερα
Κοινωνία
23 Απριλίου 2024by Konstantinos Papalitsas0 Comments

Μπορεί να επιβιώσει μια κοινωνία χωρίς εμπιστοσύνη;

Ποιό είναι το συσταστικό που κρατάει μια κοινωνία συνεκτική;

γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαλίτσας

Οι κοινωνίες διέπονται από αρχές και αξίες που τις κρατάνε συνεκτικές και λειτουργούν ως δικλείδες ασφαλείας σε περίπτωση που κάτι προσπαθήσει να τις διασπάσει. Τέτοιες αρχές είναι η δικαιοσύνη, η ισότητα, η αλληλεγγύη, η ασφάλεια, η ελευθερία της έκφρασης, ο σεβασμός στα δικαιώματα και τη διαφορετικότητα, η ηθική κ.α.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που αν εκλείψει αυξάνεται ο κίνδυνος κατακερματισμού των κοινωνικών δομών και αυτό δεν είναι άλλο από την εμπιστοσύνη. Μια έννοια που κλονίζεται σχεδόν καθημερινά με τους διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς ζωής, τον καταιγισμό πληροφοριών και την πληθώρα αλληλεπιδράσεων μεταξύ μας.

Σε κάθε αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας το πρώτο στοιχείο που έρχεται στο προσκήνιο είναι η εμπιστοσύνη. Θέλεις για παράδειγμα να αγοράσεις ένα προϊόν. Αν ξεκινήσεις με τη λογική ότι όσες διαφημίσεις και να δεις, όσα καταστήματα και να επισκεφτείς, με όσους πωλητές και να μιλήσεις όλοι τους επιχειρούν να σε κοροϊδέψουν, τότε το πιο πιθανό είναι να μην προβείς σε κάποια αγορά.

Αντίστοιχα εάν θέλεις να αγοράσεις μια υπηρεσία και μπεις σε μια διαδικασία αναζήτησης του κατάλληλου επαγγελματία έχοντας εξ’ αρχής τη νοοτροπία ότι όλοι θέλουν να σε εξαπατήσουν για να που αποσπάσουν χρήματα χωρίς να προσφέρουν την αντίστοιχη αξία σε δουλειά (έργο), τότε και πάλι το πιο πιθανό είναι να μην προβείς σε κάποια ενέργεια.

Ένα ακόμη παράδειγμα από τον κλάδο της υγείας είναι ότι όταν προκύψει ένα πρόβλημα και πρέπει να επισκεφτούμε κάποιο γιατρό, επιλέγουμε να χτυπήσουμε πρώτα την πόρτα εκείνου που εμπιστευόμαστε περισσότερο.

Αντίστοιχα στον χρηματοοικονομικό κλάδο κάνοντας μια συναλλαγή σε κάποια τράπεζα, είτε δια ζώσης είτε διαδικτυακά ουσιαστικά δείχνουμε εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα ότι θα εκτελέσει τη ζητούμενη συναλλαγή με το σωστό τρόπο και στο σωστό χρόνο. 

Δυστυχώς όμως αυξάνονται συνεχώς και οι περιπτώσεις εξαπάτησης του κοινού. Ιδιαίτερα στον τραπεζικό κλάδο με τη ραγδαία αύξηση της τεχνητής νοημοσύνης και των κρυπτονομισμάτων οι περιπτώσεις απάτης έχουν διογκωθεί.

Ο γεγονός όμως ότι το ευρύ κοινό συνεχίζει να χρησιμοποιεί τις τράπεζες για τις συναλλαγές του, καταδεικνύει ότι παρά τα ευάλωτα σημεία τους ο κόσμος συνεχίζει να τις εμπιστεύεται, απλά έχει γίνει αρκετά πιο επιφυλακτικός.

Αντίστοιχα θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι οι γονείς συνεχίζουν να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο παρά το γεγονός ότι έχουν αυξηθεί τα περιστατικά bulling, ακριβώς γιατί εμπιστεύονται τις εκπαιδευτικές δομές και την πλειοψηφία των ανθρώπων που τις διοικούν.

Σε αντίθετη περίπτωση, εάν η απώλεια εμπιστοσύνης γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, τότε η κοινωνία ως σύνολο κινδυνεύει να διασπαστεί σε μεμονωμένα ατομικά στοιχεία που θα λειτουργούν με καχυποψία για το καθετί που καλούνται να αντιμετωπίσουν και κατ’ αυτό τον τρόπο θα καταβυθιστούν έννοιες όπως η συλλογικότητα, η συμμετοχή, η συνεργασία κλπ.

Από την άλλη το να μην εμπιστευόμαστε τυφλά κάποιον ή κάτι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως στοιχείο υγείας και άρτιας λειτουργίας μια κοινωνίας, αρκεί και η τελευταία με τη σειρά της να θεσμοθετήσει εκείνες τις δομές που θα προστατεύουν τα μέλη της από διαφόρων ειδών εξαπατήσεις.  

Οι κοινωνίες έχουν βασίζει όλες τους τις λειτουργίες πάνω στην εμπιστοσύνη και είναι στο χέρι τους να διατηρήσουν τη εύρυθμη λειτουργία τους ενισχύοντας το παραπάνω θεμελιώδες χαρακτηριστικό τους.

Φαντάζει αδύνατο αν όχι ακατόρθωτο να μπορέσει να επιβιώσει μια κοινωνία χωρίς το στοιχείο της εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών της, ειδικά στη σύγχρονη εποχή των παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών.

Είναι σαφές πως με την πάροδο των ετών οι κοινωνίες μεταβάλλονται καθώς επηρεάζονται από τις αλλαγές του περιβάλλοντός τους, στις οποίες προσπαθούν να προσαρμοστούν. Το στοιχείο όμως της εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών τους παραμένει ισχυρό και εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό ακόμη και σήμερα την ύπαρξη όλων των υπολοίπων αρχών και αξιών που ωθούν μια κοινωνία στην πρόοδο.

Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για όλους τους θεσμούς που έχουν εγκαθιδρυθεί εντός των κοινωνιών (οικονομική, δικαστική, αστυνομική αρχή κλπ), όπου εκεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς αυτούς μοιάζει σαν ζωγραφιά πάνω στην άμμο που με ένα απαλό αεράκι ξεθωριάζει και χάνεται.

Σε κάθε περίπτωση όμως η εμπιστοσύνη είναι ο συνδετικός κρίκος που κρατάει μια κοινωνία ζωντανή γι’ αυτό και θα πρέπει να καλλιεργείται και να ενισχύεται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του ανθρώπου (προσωπική, επαγγελματική, εκπαιδευτική κλπ) μέσω συλλογικών διαδικασιών.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: LisaLove2Dance – Pixabay

*Το άρθρο φιλοξενήθηκε και στην ιστοσελίδα www.lep.gr

Διαβάστε περισσότερα
ΕπιστήμεςΟικονομίαΤεχνολογία
7 Απριλίου 2024by Konstantinos Papalitsas0 Comments

Ο ανθρώπινος παράγοντας κρίνει το αποτέλεσμα

Επηρεάζει ο τρόπος χρήσης το αποτέλεσμα;

γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαλίτσας

Ζούμε στην εποχή της τεχνολογικής εξέλιξης. Ο προγραμματισμός έχει μπει για τα καλά σχεδόν σε όλες μας τις καθημερινές δραστηριότητες. Τα περισσότερα πράγματα λειτουργούν βάσει προκαθορισμένου σχεδίου και η όποια απόκλιση τείνει να θεωρηθεί ελάττωμα που πρέπει να διορθωθεί.

Όπως πολύ σωστά έχει ειπωθεί τα τεχνολογικά επιτεύγματα εάν εξεταστούν ως αυτοτελείς οντότητες είναι ουδέτερα. Η χρήση τους είναι που τα κάνει είτε «καλά» είτε «κακά». Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το μαχαίρι. Εάν το χρησιμοποιήσεις για να αλείψεις το ταχίνι στο ψωμί τότε είναι καλό, ενώ εάν το χρησιμοποιήσεις για να τραυματίσεις κάποιον τότε είναι κακό.

Το να μάθουμε λοιπόν να χρησιμοποιούμε με το σωστό τρόπο όλα αυτά τα εργαλεία που μας προσφέρει η τεχνολογία είναι το επόμενο διακύβευμα που έχει να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος. Δυστυχώς όλες οι οδηγίες χρήσεις που συνοδεύουν κάθε νέο τεχνολογικό προϊόν περιορίζονται στη λεπτομερή παρουσίαση όλων των χαρακτηριστικών και των δυνατοτήτων του χωρίς να δίνουν καμία απολύτως σημασία στον ίδιο το χρήστη και στον τρόπο που επρόκειτο να το χρησιμοποιήσει.

Εάν πάμε ένα βήμα παρακάτω τη σκέψη μας θα συνειδητοποιήσουμε ότι ο τρόπος χρήσης ενός προϊόντος επηρεάζει κατά πολύ μεγάλο βαθμό την απόδοσή του.

Το παράδειγμα του αυτοκινήτου.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα αυτοκίνητο. Εάν αφήσουμε δύο διαφορετικούς οδηγούς να κάνουν την ίδια διαδρομή με το ίδιο αυτοκίνητο, θα παρατηρήσουμε ότι κατά πάσα πιθανότητα η κατανάλωση θα διαφέρει από τον πρώτο στο δεύτερο. Αυτό συμβαίνει γιατί ο κάθε ένας έχει ένα συγκεκριμένο προσωπικό οδηγικό στυλ (νευρικό, χαλαρό, επιθετικό, επιφυλακτικό κλπ) το οποίο τον κάνει να χρησιμοποιεί το ίδιο αυτοκίνητο με διαφορετικό τρόπο.

Το παράδειγμα του σπιτιού.

Ας δούμε τώρα ένα άλλο παράδειγμα πιο γενικό το οποίο συνδυάζει διάφορα τεχνολογικά εργαλεία και δεν είναι άλλο από το ίδιο μας το σπίτι. Εάν επαναλάβουμε το παραπάνω πείραμα και αφήσουμε δύο διαφορετικούς ανθρώπους να χρησιμοποιήσουν για το ίδιο χρονικό διάστημα το ίδιο σπίτι κατά πάσα πιθανότητα θα παρατηρήσουμε ότι η συνολική ενεργειακή κατανάλωση που θα καταγραφεί θα διαφέρει στις δύο περιπτώσεις. Αυτό συμβαίνει και πάλι γιατί ο τρόπος χρήσης του ίδιου σπιτιού είναι διαφορετικός ανάλογα το ποιος το χρησιμοποιεί. Κάποιος για παράδειγμα μπορεί κάθε πρωί να αερίζει το σπίτι, κάποιος άλλος να κατεβάζει τις τέντες, κάποιος τρίτος να ανάβει το θερμοσίφωνα για να κάνει μπάνιο κ.ο.κ. Δυστυχώς στο συγκεκριμένο παράδειγμα η επιρροή του τρόπου χρήσης δεν λαμβάνεται καν υπόψη στον αντίστοιχο κανονισμό ενεργειακής απόδοσης (Κ.ΕΝ.Α.Κ.).

Το αποτέλεσμα;

Ότι το ίδιο προϊόν παρουσιάζει διαφορετική απόδοση ανάλογα το χρήστη του. Δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και κατ’ επέκταση δεν έχουμε τις ίδιες συνήθειες, τα ίδια ενδιαφέροντα, τις ίδιες γνώσεις, τον ίδιο τρόπο αντίδρασης σε πρόσωπα και καταστάσεις, γεγονότα που διαφοροποιούν την εκάστοτε συναισθηματική μας κατάσταση και αλλάζουν τον τρόπο που μεταχειριζόμαστε τα τεχνολογικά εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας.

Δεν φταίει λοιπόν το προϊόν που παρουσιάζει διαφορετική απόδοση. Η αιτία βρίσκεται στη διαφορετικότητα των χρηστών και ταυτόχρονα στην αδιαφορία των παραγωγών να εκπαιδεύσουν το κοινό στο οποίο απευθύνονται για να πουλήσουν το προϊόν τους.

Υπάρχει λύση;

Σε ένα σεμινάριο πωλήσεων που είχα παρακολουθήσει ο πεπειραμένος εισηγητής επαναλάμβανε συνεχώς ότι εάν θέλουμε να αυξήσουμε τις πωλήσεις μας δεν πρέπει να δίνουμε έμφαση στα χαρακτηριστικά των προϊόντων ή των υπηρεσιών μας αλλά στα οφέλη που αυτά θα έχουν για τους μελλοντικούς χρήστες τους. Σαν λογική προφανώς και είναι σωστή καθώς αγοράζουμε για παράδειγμα έναν υπολογιστή που έχει ισχυρό επεξεργαστή ή μεγάλη μνήμη (χαρακτηριστικά) για να μπορέσουμε να κάνουμε τη δουλειά μας εύκολα και γρήγορα (οφέλη).

Δυστυχώς είναι πολύ λίγα τα στελέχη πρώτης γραμμής που ενδιαφέρονται πραγματικά να προσδιορίσουν λεπτομερώς τις ανάγκες του εκάστοτε πελάτη και να του προτείνουν μια στοχευμένη λύση που να ταιριάζει στα θέλω του. Η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης ήρθε με τη σειρά της να επιδεινώσει το πρόβλημα καθώς όλα και περισσότερα προϊόντα γίνονται έξυπνα, στο βωμό όμως της αυτοματοποίησης που κατηγοριοποιεί τους χρήστες σε προκαθορισμένες ομάδες προσφέροντάς τους προαποφασισμένες λύσεις χωρίς τη δυνατότητα επιλογής.

Για παράδειγμα ένα έξυπνο αυτοκίνητο είναι σε θέση να αναγνωρίζει σε μεγάλο βαθμό την οδηγική συμπεριφορά του χρήστη και να τροποποιεί αντίστοιχα τις λειτουργίες του ώστε να επιτύχει το βέλτιστο αποτέλεσμα. Σε ότι αφορά θέματα ασφάλειας το γεγονός αυτό είναι θετικό, τι γίνεται όμως όταν ο χρήστης θέλει να κάνει κάποιες προσωπικές επιλογές;

Τη λύση αυτή μπορεί να του τη δώσει μόνο ένας εκπαιδευμένες χρήστης και όχι μια μηχανή που κρίνει σύμφωνα με μια συγκεκριμένη βάση δεδομένων που την έχει εφοδιάσει ο κατασκευαστής της γιατί στην τελευταία περίπτωση χάνεται η δυνατότητα πρωτοτυπίας, καινοτομίας και πρωτοβουλιών από το ευρύ κοινό.

Η εκπαίδευση τέλος των χρηστών δεν μπορεί να επαφίεται μόνο στη διάθεση ή όχι των επιχειρήσεων να εκπαιδεύσουν πρωτίστως το προσωπικό και δευτερευόντως τους πελάτες τους, αλλά θα πρέπει να απευθυνθεί στο ευρύ κοινό ξεκινώντας ήδη από την υποχρεωτική και ακολούθως την τριτοβάθμια εκπαίδευση τροποποιώντας τα αντίστοιχα προγράμματα σπουδών.

Οι προσαρμοσμένες λύσεις από εκπαιδευμένους χρήστες είναι το next big thing που επ’ ουδενί δεν πρέπει να αμελείται στην εφαρμογή των τεχνολογικών επιτευγμάτων, καθώς ο ανθρώπινος παράγοντας σχεδόν πάντα κρίνει το αποτέλεσμα.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: geralt – Pixabay