του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα

(ευχαριστώ πολύ τη σελίδα 🌍militaire.gr για τη δημοσίευση του άρθρου μου)

Έχοντας παρέλθει και η τρίτη εβδομάδα πολεμικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, αρχίζει να γίνεται εμφανές ότι η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα, γεγονός που έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με τις προσδοκίες των Αμερικανικών επιθέσεων και του διοργανωτή αυτών, Ντόναλντ Τραμπ.

Ένας πόλεμος όπου αρχικά αναμενόταν να διαρκέσει λίγες μέρες, στη συνέχεια λίγες εβδομάδες και τώρα γίνεται λόγος για κάποιους μήνες, με ότι αυτό συνεπάγεται σε ανθρώπινες απώλειες και παγκόσμιες οικονομικές ανακατατάξεις και φυσικά με αβέβαιο αποτέλεσμα.

Το γεγονός όλων αυτών των αναθεωρήσεων οφείλεται στην ακατανόητη περσόνα που ακούει στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίο νομίζει ότι μπορεί να εξουσιάζει άπαντες και γενικότερα λειτουργεί με την αντίληψη ότι κάθε επιθυμία του μπορεί να την κάνει πράξη όντας το κεντρικό πρόσωπο και ο απόλυτος άρχοντας στη χώρα του αλλά και διεθνώς. Οι πεποιθήσεις του αυτές τον οδήγησαν στο επιπόλαιο συμπέρασμα ότι εάν βγάλει από τη μέση τους αντίστοιχους άρχοντες των χωρών στις οποίες επιτίθεται, οι χώρες αυτές θα καταρρεύσουν και θα μπορέσει πολύ πιο άνετα να τις εκμεταλλευτεί.

Μπορεί λοιπόν στην περίπτωση της Βενεζουέλας, συλλαμβάνοντας το Μαδούρο να μην προέκυψαν σοβαρές αντιδράσεις, δε συνέβη όμως το ίδιο και με τον αρχηγό του Ιράν, Χομεϊνί. Η δολοφονία του δεν οδήγησε σε πτώση του καθεστώτος, όπως περίμεναν οι Αμερικανοί, γιατί πολύ απλά το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν δεν βασίζονταν αποκλειστικά και μόνο στον αρχηγό του. Η αντίληψη λοιπόν του Τραμπ ότι οι αρχηγοί κάθε χώρας μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και ουσιαστικά να κυβερνούν με τη λογική του «one man show» κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.

Ο λαός του Ιράν συσπειρώθηκε για να πάρει εκδίκηση και η συνοχή που επιδεικνύει, ισχυροποιεί μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια που παραλείπεται σχεδόν απ’ όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης: ότι κάθε κράτος ανήκει στο λαό του και σε κανέναν ανώτερο ή ανώτατο άρχοντα ο οποίος τυγχάνει να κυβερνάει την εκάστοτε χρονική στιγμή.

Ο τρόπος λειτουργίας της κοινωνίας δηλαδή, οι απόψεις, οι πεποιθήσεις, η νοοτροπία και ο γενικότερος τρόπος ζωής ενός λαού στις περισσότερες των περιπτώσεων αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατός από τις επιλογές και τα θέλω ενός μεμονωμένου ατόμου. Βέβαια στις σύγχρονες κοινωνίες με την ανάπτυξη των social media και της τεχνητής νοημοσύνης, ο φαινομενικά εκδημοκρατισμός των απόψεων της πλειοψηφίας συχνά χάνεται σε μια τεράστια ηλεκτρονική φασαρία όπου επικρατούν οι κανόνες της προπαγάνδας, της δημαγωγίας και φυσικά της ελεύθερης αγοράς με μοναδικό στόχο τα ιδιοτελή συμφέροντα των ιδιοκτητών των πλατφορμών. Δεδομένου ότι οι τελευταίοι βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών δημιουργείται ένα εκρηκτικό μίγμα όπου αποφάσεις παίρνονται πίσω από κλειστές πόρτες ερήμην του λαού.

Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση όμως, όταν μιλάμε για πολεμική σύρραξη, ένα λαός είναι σε θέση να αντιδράσει αυτόβουλα εάν προϋπάρχει κάτι που να δένει μεταξύ τους τα μέλη του. Και αυτό φαίνεται ότι υπήρχε στο λαό του Ιράν ο οποίος ανθίσταται στις μαζικές επιθέσεις Αμερικανών και Ισραηλινών. Η δύναμη που πηγάζει από τα σπλάχνα του λαού κάθε χώρας λοιπόν μπορεί να αλλάξει τα σχέδια των επιτιθέμενων ή ακόμα και την έκβαση ενός ολόκληρου πολέμου.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στην Ουκρανία όπου ο Βάντιμιρ Πούτιν ξεκίνησε έναν πόλεμο που είχε στο μυαλό του ότι θα διαρκέσει λίγες εβδομάδες και τώρα, τέσσερα χρόνια μετά ακόμη δεν μπορεί να τον ολοκληρώσει με το αποτέλεσμα να φαντάζει και εκεί αβέβαιο.

Τα κράτη λοιπών ανήκουν στους λαούς του και αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να πολεμήσουν πραγματικά ενάντια σε οποιονδήποτε εισβολέα, έχοντας πραγματικό σκοπό και κίνητρο να σώσουν το μέρος όπου γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και αγάπησαν. Και όταν συμβαίνει αυτό πολλές φορές το επιθυμητό αποτέλεσμα έρχεται φυσικά.

Όπως έγινε και με τον πόλεμο του Βιετνάμ.

Γιατί τον πόλεμο στο Βιετνάμ δεν τον έχασαν οι Αμερικανοί, τον ΚΕΡΔΙΣΑΝ οι Βιετναμέζοι!

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: tiburi – Pixabay