Οι υπηρεσίες μας

Παρέχουμε ολοκληρωμένες λύσεις που καλύπτουν τομείς engineering, εκπαίδευσης και real estate, συνδυάζοντας τεχνική γνώση, εμπειρία και καινοτόμες προσεγγίσεις, ώστε να ανταποκρινόμαστε με συνέπεια στις ανάγκες κάθε έργου και συνεργασίας.

Διαβάστε περισσότερα

Μέχρι πότε θα θεωρούμε τα πάντα δεδομένα;

Με αφορμή την επέτειο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αναρωτιόμαστε εάν όλα όσα θεωρούμε σήμερα ως δεδομένα μπορούν να χαθούν ξαφνικά καθώς και το λόγο που εγώ μπορώ σήμερα να γράφω και εσύ να με διαβάζεις!

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα

(Ευχαριστώ πολύ τις σελίδες newn.gr και militaire.gr για τη δημοσίευση τους άρθρου μου)

Ζούμε σε μια κοινωνία που θεωρούμε σχεδόν τα πάντα δεδομένα. Κάθε πρωί που ξυπνάμε, πατάμε το διακόπτη και θεωρούμε δεδομένο ότι θα ανάψει το φως, η ανοίγουμε τη βρύση και αναμένουμε ότι θα τρέξει νερό. Θεωρούμε επίσης δεδομένο ότι το λεωφορείο θα περάσει και σήμερα από τη στάση, ο δάσκαλος θα πάει και σήμερα στο σχολείο για να κάνει μάθημα στο παιδί μας, το κινητό μας θα έχει σήμα και ίντερνετ, τα καταστήματα θα έχουν την ποικιλία των προϊόντων που έχουμε συνηθίσει να βρίσκουμε στα ράφια τους και η κάρτα μας θα έχει πρόσβαση στον τραπεζικό μας  λογαριασμό μας για να μπορέσουμε να ψωνίσουμε και να ικανοποιήσουμε με αυτόν τον τρόπο αρχικά την ανάγκες μας και έπειτα τις επιθυμίες μας.

Για να είναι όμως όλα τα παραπάνω δεδομένα κάποιοι έχουν φροντίσει για αυτό. Θέλετε να τους ονομάσετε κράτος, θέλετε να τους ονομάσετε δημόσιες υπηρεσίες, θέλετε να τους ονομάσετε ιδιωτική πρωτοβουλία, θέλετε να το πείτε κυβερνησιμότητα, θέλετε να το πείτε επιχειρηματικότητα κλπ. Όπως και να το πείτε ή όπως και να το ονομάσετε, πάντα κάτι κρύβεται πίσω από οτιδήποτε θεωρούμε δεδομένο στη σημερινή εποχή. Και πάνω σε αυτή τη λογική έχει δομηθεί μια κοινωνία η οποία διέπεται από το σύνδρομο Τ.Ι.Ν.Α. (There is no alternative) που σημαίνει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Το σύνδρομο αυτό λειτουργεί με βάση τη λογική ότι αυτός που φροντίζει για όλα όσα θεωρούμε δεδομένα θα εξασφαλίζει βασικές παροχές στην πλειοψηφία του κόσμου με απώτερο σκοπό να περιοριστούν οι αντιδράσεις για οποιαδήποτε ενδεχόμενη αλλαγή. Και το σύνδρομό αυτό έχει επιτύχει σε τέτοιο βαθμό το σκοπό του, που οι περισσότεροι άνθρωποι όχι μόνο δεν αντιδρούν σε ό,τι συμβαίνει γύρω τους αλλά δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να σκεφτούν οτιδήποτε εναλλακτικό.

Η επέτειος λοιπόν του Πολυτεχνείου δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια έχει μετατραπεί σε μια επανάληψη πανομοιότυπων δράσεων και εκδηλώσεων, όπως σχολικών εορτασμών, κατάθεση στεφάνων και πιθανώς επεισοδίων και βανδαλισμών από συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας επιλέγει να αντιπαρατίθεται στα τηλεοπτικά πάνελ για το αν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο, για το αν πρέπει να το γιορτάζουμε ακόμα ή γενικότερα τι πρέπει να γιορτάζουμε από αυτό το περιστατικό που συνέβη μισό αιώνα πριν.

Ειδική σημασία θα πρέπει λοιπόν να δοθεί στον τελευταίο προβληματισμό, τι πρέπει δηλαδή να γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου. Η ερώτηση αυτή κρύβει δύο πολύ απλές απαντήσεις. Το πρώτο που θα πρέπει να γιορτάζουμε είναι το γεγονός ότι κάποιοι νέοι άνθρωποι μισό αιώνα πριν συνειδητοποίησαν ότι υπάρχει εναλλακτική και ότι μόνο συνασπιζόμενοι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν κάτι διαφορετικό για το σύνολο της κοινωνίας. Το δεύτερο που θα πρέπει γίνει είναι να οργανώνεται ως δράση ένας δημόσιος και ανοικτός προβληματισμός για όλα όσα σήμερα θεωρούμε δεδομένα και τι θα συμβεί ή πως θα αντιδράσουμε εάν χαθούν ξαφνικά.

Για να μπορώ λοιπόν εγώ σήμερα να γράφω και εσύ να με διαβάζεις εν μέρει οφείλεται και σε αυτούς τους ανθρώπους που στις 17 Νοεμβρίου του 1973 διεκδίκησαν κάτι διαφορετικό και δεν αρκέστηκαν σε όσα θεωρούνταν τότε ως δεδομένα.

Εσύ τι πιστεύεις;

Πηγή εικόνας: viarami – Pixabay

Διαβάστε περισσότερα

Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι δημιούργησαν τον πρώτο τρισεκατομμυριούχο!

Με αφορμή τις ενδιάμεσες Αμερικανικές εκλογές αναρωτιόμαστε ποια είναι η πραγματική διαφορά Δημοκρατικών και Ρεμπουμπλικάκων και εάν υπάρχουν κοινές πολιτικές τις οποίες και οι δύο «αντίπαλες» παρατάξεις υπηρετούνε πιστά.

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα

(Ευχαριστώ πολύ τη σελίδα militaire.gr για τη δημοσίευση τους άρθρου μου)

Ας εξετάσουμε το παράδειγμα του πρώτου τρισεκατομμυριούχου στον κόσμο του Elon Musk.

Σύμφωνα λοιπόν με την ειδησεογραφία των τελευταίων μηνών κατά τη διάρκεια του 2026, η ανθρωπότητα απέκτησε τον πρώτο της τρισεκατομμυριούχο που ακούει στο όνομα Elon Musk.

Το γεγονός αυτό οφείλεται στη είσοδο της διαστημικής εταιρίας του Musk, της Space X, στο χρηματιστήριο του Nasdag παρουσιάζοντας μια αποτίμηση που θα ζήλευαν και οι μεγαλύτεροι αμερικάνικοι τεχνολογικοί κολοσσοί όπως η Google, η Apple, η Microsoft, και η Amazon κλπ.

 H Space X λοιπόν όπως και η έτερη εταιρεία του Musk, η Tesla οδήγησαν τον ιδιοκτήτη τους να λάβει τον τίτλο του πρώτου τρισεκατομμυριούχου στον κόσμο και οι μέτοχοι των δύο αυτών εταιρειών πανηγύριζαν με αποτέλεσμα να ανεβαίνει και άλλο την αξία τους προσελκύοντας και νέους ισχυρούς επενδυτές.

Ο Elon Mask λοιπόν δεν διαθέτει περιουσία τρισεκατομμυρίων αλλά είναι εκείνος που δημιούργησε τις εταιρείες που αποτιμώνται ότι σήμερα διαθέτουν αυτή την τεράστια αξία.

Πως όμως έφτασε η αξία των εταιρειών αυτών σε τέτοια επίπεδα ενώ από την ίδρυσή τους και για πάρα πολλά χρόνια ήταν ζημιογόνες;

Η απάντηση βρίσκεται στη στενή συνεργασία του επιχειρηματία Musk με την Αμερικανική Κυβέρνηση και στην απόσπαση τεράστιων ποσών είτε μέσω επιδοτήσεων για έρευνα και ανάπτυξη, είτε μέσω εμπιστευτικών συμβάσεων με το υπουργείο Άμυνας, είτε μέσω προγραμμάτων φοροελαφρύνσεων και φοροαπαλλαγών.

Συνεπώς ο βασικός λόγος που κράτησε τις εταιρείες αυτές ζωντανές ώστε να μπορέσουν να αναπτυχθούν δεν οφείλεται στη σκληρή δουλειά ή την επιχειρηματική οξυδέρκεια του πολυεκατομμυριούχου ιδιοκτήτη τους αλλά στη σκληρή δουλειά, τους κόπους και τον ιδρώτα εκατομμυρίων φορολογούμενων πολιτών.

Αυτό που ευαγγελίζονται οι υπέρμαχοι του Musk, είναι ότι η φοροαπαλλαγή για την κατασκευή των εργοστασίων της Tesla και ο μηδενικός φόρος επί των πωλήσεων για κάποια χρόνια αντισταθμίζονται με τη δέσμευση της εταιρείας για ανάπτυξη τεχνολογίας αιχμής και δημιουργίας χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας. Ακόμα όμως και όταν η αμερικανική κυβέρνηση δεν έδινε φοροελαφρύνσεις στην Tesla, έδινε επιδοτήσεις προς του πολίτες για την αγορά των ηλεκτρικών τους οχημάτων. Όλες αυτές οι πρακτικές αποτελούν ουσιαστικά μετατροπή των φόρων εκατομμυρίων πολιτών σε κέρδη για την ίδια την εταιρεία του Musk χωρίς ο ίδιος να επενδύσει τεράστια ποσά ιδίων κεφαλαίων για την ανάπτυξή της.

Το μέγεθος της αδικίας μεγεθύνεται ακόμη περισσότερο αν αναλογιστούμε ότι προφανώς και δεν ήταν όλοι οι Αμερικανοί πολίτες ικανοί να αγοράσουν ένα Tesla, όσοι ήταν όμως το αγόραζαν φθηνότερα λόγω των επιδοτήσεων που προέκυπταν από τους φόρους που είχαν πληρώσει όλοι οι Αμερικανοί φορολογούμενοι. Εν ολίγης τα φτωχά στρώματα πλήρωναν φόρους για να αγοράζουν Tesla οι πλούσιοι και η εταιρεία να καταλήγει κερδοφόρα. Επιπλέον τα κέρδη της αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο καθώς η συγκεκριμένη εταιρεία πουλούσε ‘’πιστώσεις ρύπων’’ στις υπόλοιπες αυτοκινητοβιομηχανίες που κατασκευάζουν βενζινοκίνητα οχήματα ως περιβαλλοντικό αντιστάθμισμα. Πουλούσε δηλαδή το δικαίωμα σε άλλες εταιρείες να ρυπαίνουν τον πλανήτη. Οι πιστώσεις όμως αυτές απέφεραν εκατομμύρια στην Tesla η οποία αύξησε και άλλο τα κέρδη της, αυτή τη φορά όχι παράγοντας ηλεκτρικά αυτοκίνητα, αλλά πουλώντας ‘’καθαρό αέρα’’! Αντίστοιχη πορεία με την Tesla είχε και η Space X η οποία αναπτύχθηκε και αυτή με την αμέριστη υποστήριξη του αμερικανικού κράτους χρησιμοποιώντας δηλαδή τις εγκαταστάσεις του κρατικού αμερικανικού οργανισμού που ασχολείται με την εξερεύνηση του διαστήματος και είναι γνωστός με τη συντομογραφία NASA.

Το συμπέρασμα

Ο τρόπος λειτουργίας της ανεξέλεγκτης καπιταλιστικής οικονομίας οδήγησε σε υπέρμετρα κέρδη εταιρείες που υπό κανονικές συνθήκες λειτουργίας θα κινούνταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Επιπλέον η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη οδήγησε σε βίαιη ανακατανομή του πλούτου και στην αύξηση του αριθμού των εκατομμυριούχων, την ίδια στιγμή που μεγαλώνει αντίστοιχα και το ποσοστό των ανθρώπων που βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχιας.

Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν, ότι ο Elon Musk έγινε μέσω των εταιρειών του ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος στην ιστορία για τον ίδιο λόγο που ο γείτονάς μας δεν έχει χρήματα να ψωνίσει από το super market, ο συνάδελφός μας δεν μπορεί να πληρώσει το ενοίκιό του, ο φίλος μας δεν έχει δικό του αυτοκίνητο, το κινητό μας δεν πιάνει παντού, οι δρόμοι που κυκλοφορούμε έχουνε αστοχίες, τα σχολεία που πάνε τα παιδιά μας δεν έχουνε θέρμανση και τα νοσοκομεία γιατρούς και νοσοκόμες.

Ο προβληματισμός

Μήπως κάτι αντίστοιχο συμβαίνει σχεδόν σε όλους τους οικονομικούς τομείς της σύγχρονης κοινωνίας όταν ο ιδιωτικός τομέας χρησιμοποιεί δημόσιο πλούτο για να αναπτυχθεί;

Τι ποσοστό για παράδειγμα του δημόσιου προϋπολογισμού μοιράζονται τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Αμερική για έρευνα και ανάπτυξη;

Πόσες επιχορηγήσεις δίνονται σε ιδιωτικούς φορείς χωρίς να ερωτώνται οι κύριοι εμπλεκόμενοι και ποιος πληρώνει τελικά το λογαριασμό;

Πόσες αποφάσεις παίρνονται πίσω από κλειστές πόρτες με το αποτέλεσμα αυτών να επηρεάζει όλη την κοινωνία χωρίς η ευρεία μάζα να έχει καν ερωτηθεί;

Πόσο μπορεί να αλλάξει την καθεστηκυία τάξη η εκλογή των Δημοκρατικών ή των Ρεπουμπλικάνων;

Ποιες ενέργειες έκαναν οι δύο αυτές παρατάξεις για να αποτρέψουν τη συσσώρευση πλούτου στις εταιρείες του Musk;

Μήπως τελικά οι βασικές πολιτικές που ακολουθούνται και από τους δύο είναι εξαρχής καθορισμένες;

Ας ελπίσουμε ότι τα σημερινά εκλογικά αποτελέσματα θα αποτελέσουν αρχή για μια νέα πορεία στις ΗΠΑ και όχι διαιώνιση μιας διαχρονικής εναλλαγής συμφερόντων όπως είχα περιγράψει στο άρθρο μου Οικονομικά και πολιτικά δίπολα.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: chayka1270 – Pixabay

Διαβάστε περισσότερα

Τζάμπα MAGAς;

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα

(ευχαριστώ πολύ τη σελίδα 🌍militaire.gr για τη δημοσίευση του άρθρου μου)

Έχοντας παρέλθει και η τρίτη εβδομάδα πολεμικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή, αρχίζει να γίνεται εμφανές ότι η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα, γεγονός που έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με τις προσδοκίες των Αμερικανικών επιθέσεων και του διοργανωτή αυτών, Ντόναλντ Τραμπ.

Ένας πόλεμος όπου αρχικά αναμενόταν να διαρκέσει λίγες μέρες, στη συνέχεια λίγες εβδομάδες και τώρα γίνεται λόγος για κάποιους μήνες, με ότι αυτό συνεπάγεται σε ανθρώπινες απώλειες και παγκόσμιες οικονομικές ανακατατάξεις και φυσικά με αβέβαιο αποτέλεσμα.

Το γεγονός όλων αυτών των αναθεωρήσεων οφείλεται στην ακατανόητη περσόνα που ακούει στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίο νομίζει ότι μπορεί να εξουσιάζει άπαντες και γενικότερα λειτουργεί με την αντίληψη ότι κάθε επιθυμία του μπορεί να την κάνει πράξη όντας το κεντρικό πρόσωπο και ο απόλυτος άρχοντας στη χώρα του αλλά και διεθνώς. Οι πεποιθήσεις του αυτές τον οδήγησαν στο επιπόλαιο συμπέρασμα ότι εάν βγάλει από τη μέση τους αντίστοιχους άρχοντες των χωρών στις οποίες επιτίθεται, οι χώρες αυτές θα καταρρεύσουν και θα μπορέσει πολύ πιο άνετα να τις εκμεταλλευτεί.

Μπορεί λοιπόν στην περίπτωση της Βενεζουέλας, συλλαμβάνοντας το Μαδούρο να μην προέκυψαν σοβαρές αντιδράσεις, δε συνέβη όμως το ίδιο και με τον αρχηγό του Ιράν, Χομεϊνί. Η δολοφονία του δεν οδήγησε σε πτώση του καθεστώτος, όπως περίμεναν οι Αμερικανοί, γιατί πολύ απλά το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν δεν βασίζονταν αποκλειστικά και μόνο στον αρχηγό του. Η αντίληψη λοιπόν του Τραμπ ότι οι αρχηγοί κάθε χώρας μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και ουσιαστικά να κυβερνούν με τη λογική του «one man show» κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.

Ο λαός του Ιράν συσπειρώθηκε για να πάρει εκδίκηση και η συνοχή που επιδεικνύει, ισχυροποιεί μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια που παραλείπεται σχεδόν απ’ όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης: ότι κάθε κράτος ανήκει στο λαό του και σε κανέναν ανώτερο ή ανώτατο άρχοντα ο οποίος τυγχάνει να κυβερνάει την εκάστοτε χρονική στιγμή.

Ο τρόπος λειτουργίας της κοινωνίας δηλαδή, οι απόψεις, οι πεποιθήσεις, η νοοτροπία και ο γενικότερος τρόπος ζωής ενός λαού στις περισσότερες των περιπτώσεων αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατός από τις επιλογές και τα θέλω ενός μεμονωμένου ατόμου. Βέβαια στις σύγχρονες κοινωνίες με την ανάπτυξη των social media και της τεχνητής νοημοσύνης, ο φαινομενικά εκδημοκρατισμός των απόψεων της πλειοψηφίας συχνά χάνεται σε μια τεράστια ηλεκτρονική φασαρία όπου επικρατούν οι κανόνες της προπαγάνδας, της δημαγωγίας και φυσικά της ελεύθερης αγοράς με μοναδικό στόχο τα ιδιοτελή συμφέροντα των ιδιοκτητών των πλατφορμών. Δεδομένου ότι οι τελευταίοι βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών δημιουργείται ένα εκρηκτικό μίγμα όπου αποφάσεις παίρνονται πίσω από κλειστές πόρτες ερήμην του λαού.

Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση όμως, όταν μιλάμε για πολεμική σύρραξη, ένα λαός είναι σε θέση να αντιδράσει αυτόβουλα εάν προϋπάρχει κάτι που να δένει μεταξύ τους τα μέλη του. Και αυτό φαίνεται ότι υπήρχε στο λαό του Ιράν ο οποίος ανθίσταται στις μαζικές επιθέσεις Αμερικανών και Ισραηλινών. Η δύναμη που πηγάζει από τα σπλάχνα του λαού κάθε χώρας λοιπόν μπορεί να αλλάξει τα σχέδια των επιτιθέμενων ή ακόμα και την έκβαση ενός ολόκληρου πολέμου.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στην Ουκρανία όπου ο Βάντιμιρ Πούτιν ξεκίνησε έναν πόλεμο που είχε στο μυαλό του ότι θα διαρκέσει λίγες εβδομάδες και τώρα, τέσσερα χρόνια μετά ακόμη δεν μπορεί να τον ολοκληρώσει με το αποτέλεσμα να φαντάζει και εκεί αβέβαιο.

Τα κράτη λοιπών ανήκουν στους λαούς του και αυτοί είναι οι μόνοι που μπορούν να πολεμήσουν πραγματικά ενάντια σε οποιονδήποτε εισβολέα, έχοντας πραγματικό σκοπό και κίνητρο να σώσουν το μέρος όπου γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και αγάπησαν. Και όταν συμβαίνει αυτό πολλές φορές το επιθυμητό αποτέλεσμα έρχεται φυσικά.

Όπως έγινε και με τον πόλεμο του Βιετνάμ.

Γιατί τον πόλεμο στο Βιετνάμ δεν τον έχασαν οι Αμερικανοί, τον ΚΕΡΔΙΣΑΝ οι Βιετναμέζοι!

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: tiburi – Pixabay

Διαβάστε περισσότερα

Οικονομικά και πολιτικά δίπολα

Ζούμε σε ένα κόσμο όπου κυβερνούν τα δίπολα. 
Οι άνθρωποι με τη σειρά τους χρησιμοποιούν τα δίπολα για να
βγουν από τις δύσκολες καταστάσεις που συχνά οι ίδιοι δημιουργούν. Μερικά από τα κυρίαρχα δίπολα της σημερινής κοινωνίας είναι: 
Καλό≠Κακό, Πλούσιοι≠Φτωχοί, Νίκη≠Ήττα, Άσπρο≠Μαύρο, Προοδευτικοί≠Συντηρητικοί, Αριστεροί≠Δεξιοί, Δημόσιο≠Ιδιωτικό,
Αγορά≠Κράτος κλπ.
Ένα τέτοιο πολιτικό δίπολο κυριαρχεί και στις Η.Π.Α. επί
δεκαετίες. Το δίπολο αυτό δεν είναι άλλο από τις δύο κυρίαρχες αντίπαλες παρατάξεις: Δημοκρατικοί
≠Ρεπουμπλικάνοι. 
του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα

(ευχαριστώ πολύ τη σελίδα 🌍militaire.gr για τη δημοσίευση του άρθρου μου)

Το αμερικανικό δίπολο όμως περισσότερο τείνει να δημιουργήσει έναν τεράστιο ηγετικό πόλο παρά δύο αντίθετους.

Ας δούμε γιατί:

Κινητήριος μοχλός και των δύο αυτών πόλων είναι η οικονομία και δη οι κύκλοι που αυτή κάνει. Οι οικονομικοί κύκλοι είναι εναλλαγές στην πραγματική οικονομία που οδηγούν από την ανάπτυξη στην ύφεση και ξανά πίσω στην ανάπτυξη. Η χρονική περίοδος μέσα στην οποία μπορεί να γίνει αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες αλλά στοχευμένες πολιτικές αποφάσεις μπορούν να ομαλοποιήσουν την περιοδικότητα ώστε να εξυπηρετεί προσυμφωνημένες δράσεις των εκάστοτε κυβερνώντων. Μπορεί λοιπόν το παραγωγικό μοντέλο Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων φαινομενικά να είναι εντελώς διαφορετικό, με τους πρώτους να είναι υπέρμαχοι της παραγωγικής βιομηχανίας ενώ οι δεύτεροι να είναι υπέρμαχοι του smart money, των επενδύσεων και των χρηματιστηρίων, αλλά κατά ένα τρόπο τα προγράμματά τους αλληλοκαλύπτονται ώστε να ικανοποιούνται κάθε φορά διάφορες απαιτήσεις των αγορών. 

Η πολιτική λοιπόν που ακολουθεί καθένας από τους δύο πόλους οδηγεί είτε σε ανάπτυξη, είτε σε ύφεση και αυτό γίνεται αλλάζοντας την αξία του νομίσματός τους (δολάριο) και των αντίστοιχων επιτοκίων.

Οι Αμερικάνοι έχουν «φτιάξει» ένα σύστημα, ώστε να κερδίζουν είτε υπάρχει ανάπτυξη είτε υπάρχει ύφεση, είτε οι αγορές ανεβαίνουν, είτε κατεβαίνουν.

Στον παρακάτω πίνακα επιχειρούμε να συνοψίσουμε τον τρόπο λειτουργίας της μεγαλύτερης οικονομίας παγκοσμίως αναλόγως ποια παράταξη είναι στην εξουσία, γεγονός που επηρεάζει και μάλιστα καθοριστικά και όλες τις υπόλοιπες οικονομίες. 

Έτσι λοιπόν με την περσινή εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, ο οποίος ευαγγελιζόταν ότι θα κάνει επενδύσεις κρατώντας χαμηλά την αξία του δολαρίου, ώστε να επωφεληθεί η χώρα του και να μην υπάρξει ύφεση, παρατηρούμε ότι με βάση τον παραπάνω πίνακα αυτό δεν μπορεί εύκολα να υλοποιηθεί.

Αναμένουμε λοιπόν προσεχώς:

Το δολάριο που ήταν χαμηλά από την εκλογή του και μετά έχει αρχίσει να ανεβαίνει. Ίσως οι επιχειρούμενοι δασμοί να ήταν ένας τρόπος για να επιταχυνθεί η αύξηση.

Τα επιτόκια που είναι χαμηλά να πρέπει να αρχίσουν να ανεβαίνουν και μόλις γίνει αυτό το χρηματιστήριο που είναι ψηλά θα αρχίζει σιγά σιγά να πέφτει ώστε σε συνδυασμό με το δολάριο που ανεβαίνει, να αρχίσουν οι Αμερικάνοι να αγοράζουν μετοχές ξένων εταιρειών. Ίσως και πάλι οι δασμοί θα ήταν προς αυτή την κατεύθυνση και κάποιοι έσπευσαν να επωφεληθούν όσο υπήρχε αναταραχή τον πρώτο καιρό.

Το πετρέλαιο που ήταν ψηλά κατά την εκλογή του θα πρέπει να αρχίσει να πέφτει. Το πετρέλαιο βέβαια είχε ήδη αρχίζει να πέφτει εδώ και καιρό γιατί τις περισσότερες φορές η αγορά προεξοφλεί τις όποιες εξελίξεις.

Τέλος με τη μεσολάβηση Τραμπ σταμάτησε ο πόλεμος στη Λωρίδα της γάζας, γιατί οι Ρεπουμπλικάνοι δεν θέλουν θερμά επεισόδια. Αντίθετα θέλουν να κάνουν επενδύσεις και να εισπράξουν «ακριβά» τα όπλα που πούλησαν «φτηνά» οι Δημοκρατικοί.

Άρα με βάση τα παραπάνω αναμένουμε το προσεχές διάστημα παύση των περισσότερων ενόπλων συγκρούσεων, αύξηση των επενδύσεων των Αμερικάνων στο εξωτερικό, ύφεση και αύξηση ανεργίας στο εσωτερικό και πτώση των χρηματιστηρίων.

Ερωτήσεις για προβληματισμό:

Μήπως όμως ένα αντίστοιχο οικονομικοπολιτικό μοντέλο ακολουθείται και στις υπόλοιπες χώρες όπου
εναλλάσσονται περιοδικά προοδευτικές και συντηρητικές κυβερνήσεις;

Μήπως τελικά τα οικονομικά και πολιτικά δίπολα των ΗΠΑ είναι ένας και μόνο πόλος με διαφορετικούς εκφραστές οι οποίοι μάλιστα εναλλάσσονται στην εξουσία με συνεπή περιοδικότητα (κατά κύριο λόγο: 8
χρόνια Δημοκρατικοί, 8 χρόνια Ρεπουμπλικάνοι) τα τελευταία 100 χρόνια ώστε οι οικονομικοί κύκλοι να αλλάζουν προγραμματισμένα;

Θα μπορούσε η ραγδαία ανάπτυξη των Ασιατικών χωρών να αλλάξει αυτήν την κατάσταση ή ανήκουν όλοι οι μεγάλοι παίκτες (ΗΠΑ, ΚΙΝΑ, ΙΝΔΙΑ) στον ίδιο πόλο;

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δούμε κόκκινο χρώμα στην πολιτική, ας προβληματιστούμε:

είναι κόκκινο όπως του κομμουνιστή, είναι κόκκινο όπως του Ρεπουμπλικάνου, ή δεν έχει καμία σημασία πια…

Πηγή εικόνας: geralt – Pixabay