Οι υπηρεσίες μας

Παρέχουμε ολοκληρωμένες λύσεις που καλύπτουν τομείς engineering, εκπαίδευσης και real estate, συνδυάζοντας τεχνική γνώση, εμπειρία και καινοτόμες προσεγγίσεις, ώστε να ανταποκρινόμαστε με συνέπεια στις ανάγκες κάθε έργου και συνεργασίας.

Διαβάστε περισσότερα

Ενεργειακή μετάβαση…No one should be left behind

Πως μπορούν οι απλοί πολίτες να συμβάλουν στην καταπολέμηση της ενεργειακής φτώχιας;

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα

«Ἐν ρχ ν η ενεργειακή φτώχια»

Με αφορμή τα νέα τιμολόγια ρεύματος σε συνδυασμό με την ευμεταβλητότητα των τιμών μονάδος του ηλεκτρικού ρεύματος έρχεται και πάλι στο προσκήνιο το θέμα της ενεργειακής φτώχιας. Ένα θέμα το οποίο απασχολεί την ανθρωπότητα εδώ και περίπου 45 χρόνια. Εύλογα λοιπόν θα αναρωτηθεί κάποιος τι διαφορετικό έχει η ενεργειακή φτώχια από τη γενικότερη έννοια της φτώχιας.

Φτώχια η μία, φτώχια και η άλλη. Γιατί θα πρέπει να υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός;

Η γενική έννοια της φτώχιας περιγράφεται από δύο βασικούς παράγοντες:

Πρώτον τα διαθέσιμα εισοδήματα (που σχετίζονται με το εργασιακό καθεστώς αλλά και την ανάπτυξη μιας χώρας) και δεύτερον με τις τιμές των προϊόντων (που σχετίζονται τόσο με εσωτερικούς όσο και με εξωγενείς παράγοντες (όπως οι πόλεμοι, οι οικονομικές και υγειονομικές κρίσεις τα καιρικά φαινόμενα κλπ).

Από την άλλη για να ορίσουμε την ενεργειακή φτώχια θα πρέπει εκτός τον δύο παραπάνω βασικών παραγόντων θα θέσουμε στην εξίσωση και ακόμη έναν ο οποίος ακούει στο όνομα εξοικονόμηση. Για να θεωρηθεί δηλαδή κάποιος ενεργειακά φτωχός δεν αρκεί να έχει χαμηλά εισοδήματα ή/και να είναι υψηλές οι τιμές των βασικών προϊόντων και αγαθών, αλλά επηρεάζεται ταυτόχρονα και από το θέμα της εξοικονόμησης ενέργειας τόσο σε μικροσκοπικό όσο και σε μακροσκοπικό επίπεδο. Στην έννοια δηλαδή της εξοικονόμησης δεν περιέχεται μόνο η ενεργειακή κλάση μιας κατοικίας (θερμικές απώλειες και συστήματα θέρμανσης-ψύξης-αερισμού) αλλά και η επίπτωση που έχει σε αυτή ο τρόπος παραγωγής και μεταφοράς του καύσιμου υλικού που τη θερμαίνει (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ρεύμα κλπ) και φυσικά κοινωνικοπολικοί παράγοντες.

Για να γίνει πιο κατανοητό το παραπάνω ας δώσουμε ένα παράδειγμα.

Ας υποθέσουμε πως μια οικογένεια που αμείβεται αρκετά πάνω από το μέσο όρο είναι σε θέση να πληρώσει το απαιτούμενο ποσό για να θερμάνει το σπίτι της ανεξάρτητα από τις τιμές στο «χρηματιστήριο» της ενέργειας. Αν όμως στην πολυκατοικία στην οποία βρίσκεται η ιδιοκτησία της, παρθεί η απόφαση να μη λειτουργήσει η κεντρική θέρμανση, τότε η οικογένεια αυτή παρόλο που έχει τη δυνατότητα να πληρώσει για τη θέρμανση του σπιτιού της (δεν είναι δηλαδή με τη γενική έννοια φτωχή), βιώνει καταστάσεις ενεργειακής φτώχιας, καθώς το σπίτι τους δεν θερμαίνεται.

Αντίστοιχα εάν η παραπάνω οικογένεια ζει σε ένα σπίτι το οποίο παρουσιάζει μεγάλες απώλειες ενέργειας ή/και χρησιμοποιεί συστήματα θέρμανσης-ψύξης μη αποδοτικά, τότε και πάλι μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε ενεργειακά φτωχή παρά την καλή οικονομική της κατάσταση. 

Κλείνοντας την αναφορά μας στην ενεργειακή φτώχια, μπορούμε να πούμε ότι εκτός από τα συστήματα εξοικονόμησης στην παραγωγή και μεταφορά της ενέργειας καθώς και τη χρήση των ΑΠΕ, κομβικό ρόλο στην τελική εξοικονόμηση μιας ιδιοκτησίας είναι ο ίδιος ο χρήστης της. Επισημαίνουμε δηλαδή το γεγονός ότι η κατανάλωση ενέργειας έχει να κάνει κατά πολύ μεγάλο βαθμό και με το τρόπο που χρησιμοποιούμε την ιδιοκτησία μας και τα διάφορα εγκατεστημένα συστήματά της. Αν δώσουμε λοιπόν την ίδια κατοικία να την κατοικήσουν δύο διαφορετικές οικογένειες, τότε θα παρατηρήσουμε ότι παρόλο που τα ενεργητικά και τα παθητικά συστήματα εξοικονόμησης ενέργειας είναι τα ίδια, οι συνολικές μηνιαίες καταναλώσεις στις δύο παραπάνω περιπτώσεις θα είναι διαφορετικές. Είναι ένα φαινόμενο αντίστοιχο με την κατανάλωση καυσίμου σε ένα αυτοκίνητο, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο από τα τεχνικά χαρακτηριστικά του αυτοκινήτου αλλά και από την οδηγική συμπεριφορά του εκάστοτε οδηγού (εάν είναι ήρεμος, νευρικός κ.ο.κ.).

Δυστυχώς για άλλη μια φορά παρατηρείται έλλειμα εκπαίδευσης των πολιτών ως προς το πως να κατοικούνε με ορθολογικό τρόπο, εκπαίδευση που θα έπρεπε να είχε ενταχθεί στα σχολικά προγράμματα από τη νηπιακή ηλικία.

Η φύση είναι σύμμαχός μας

Από τη μία λοιπόν βρίσκονται οι άνθρωποι που με τις δραστηριότητές τους επιβαρύνουν το περιβάλλον σε υπερθετικό βαθμό και από την άλλη η φύση αντιδρά με όλο και πιο έντονο τρόπο στις δραστηριότητες αυτές. Πλημμύρες, φωτιές, έντονες χιονοπτώσεις, τυφώνες είναι μόνο μερικά από τα αποτελέσματα της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Τα έντονα αυτά φαινόμενα εμφανίζονται όλο και πιο συχνά καθώς έχει διαταραχθεί σε μεγάλο βαθμό η οικολογική ισορροπία που ή ίδια η φύση είχε δημιουργήσει. Μια ισορροπία που ομολογουμένως μόνο δίκαιη δεν είναι, καθώς δεν υπάρχει ισότητα μεταξύ των διαφόρων ζωικών ή φυτικών οργανισμών και στις πλείστες των περιπτώσεων επικρατεί ο νόμος του ισχυρού (το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, το μεγάλο δέντρο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο χώρο κλπ). Παρά όμως τις ανισότητες αυτές τα φυσικά οικοσυστήματα, τείνουν να διατηρήσουν την ισορροπία στην οποία έχουν επέλθει αντιδρώντας σε οτιδήποτε πάει να τη διασπάσει μέσω της εκδήλωσης αυτών των έντονων καιρικών φαινομένων για να αντισταθμίσουν τις ανθρωπογενείς επιπτώσεις. Η αυτορρύθμιση της φύσης δηλαδή μπορεί να λειτουργήσει ως σύμμαχός μας στην προσπάθεια της εξοικονόμησης ενέργειας εφόσον και εμείς από την πλευρά μας της προσφέρουμε την αντίστοιχη προστασία.

Υπάρχει λύση;

Την τελευταία δεκαετία, με την ενεργειακή κρίση να εντείνεται όλο και περισσότερο, γίνονται μεγάλες προσπάθειες τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο ώστε να μειωθεί το φαινόμενο της ενεργειακής φτώχιας. Σε εθνικό επίπεδο «τρέχουν» εδώ και αρκετά χρόνια προγράμματα τύπου «Εξοικονομώ» τα οποία όμως αποδεικνύονται ανεπαρκή και πολλές φορές μη συμβατά με τις δυνατότητες των νοικοκυριών στα οποία απευθύνονται. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο μόλις πρόσφατα θεσπίστηκαν ελάχιστες προδιαγραφές ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων καθώς μέχρι πρότινος είχε δοθεί έμφαση στην ενίσχυση των ΑΠΕ ώστε να ενισχυθεί η προσπάθεια απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα. Επιπλέον εκτός από τα κτίρια, τα δύο άλλα μεγάλα στοιχήματα είναι η εξοικονόμηση ενέργειας στο τομέα των μεταφορών και της βιομηχανίας που έχουν έμμεσες επιπτώσεις στους ενεργειακά πιο ευάλωτους πολίτες.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που δεν έχει μπει όσο θα έπρεπε στην εξίσωση επίλυσης του προβλήματος της ενεργειακής φτώχιας και αυτό είναι οι ΟΤΑ. Οι Δήμοι ως οργανισμοί δεν έχουν τη δυνατότητα να επιβάλλουν στους δημότες τους να προβούν σε εργασίες ενεργειακής αναβάθμισης των κτιρίων τους, μπορούν όμως σε συνεργασία με άλλους φορείς (π.χ. αναπτυξιακές οργανώσεις, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, συνεταιριστικές τράπεζες κλπ) να συμμετάσχουν στη δημιουργία ενεργειακών κοινοτήτων και να κινητοποιήσουν τη συμμετοχή όσο περισσότερων πολιτών είναι διαθέτημένοι να συνδράμουν.

Η ενεργειακή κοινότητα θεσπίστηκε ως έννοια πριν μια 5ετία και είναι ένας από τους πιο δημοκρατικούς τρόπους αντιμετώπισης της ενεργειακής φτώχιας, καθώς διέπεται από τις αρχές της ισότητας και της δικαιοσύνης, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους τους συμμετέχοντες να επωφεληθούν από την παραγόμενη ενέργεια και όχι μόνο τους ιδιοκτήτες μεγαλοεταιρειών που ως επί το πλείστων καπηλεύονται μέχρι τώρα τα κονδύλια για τέτοιου είδους ζητήματα.

Οι συνεταιρισμοί πολιτών δηλαδή με την αρωγή της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι η πιο ενδεδειγμένη και δίκαιη λύση για να πετύχουμε την πολυπόθητη ενεργειακή μετάβαση, ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο λίγους αλλά την κοινωνία ως σύνολο. Και επειδή κάθε περιοχή είναι διαφορετική, η βέλτιστη διαχείριση των τοπικών φυσικών πόρων μπορεί να αποτελέσει οδηγό για μια πιο ορθολογική αποκέντρωση και εκδημοκρατισμό του ενεργειακού συστήματος. Τώρα λοιπόν που αρχίζουμε να χρησιμοποιούμε όλο και πιο πολύ καθαρές μορφές ενέργειας και γινόμαστε πιο συνειδητοί σχετικά με τη χρήση που κάνουμε σε αυτές, είναι η ευκαιρία να καταπολεμήσουμε και το φαινόμενο της ενεργειακής φτώχιας.

Αν τα καταφέρνει να αυτορυθμιστεί η φαινομενικά μη δημοκρατική φύση, τότε είναι σίγουρο πως μπορούν να τα καταφέρουν και οι δημοκρατικές κοινωνίες στις οποίες ζούμε. Και όπως σε όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες…no one should be left behind (κανένας δεν πρέπει να μείνει πίσω).

Εξάλλου η δημοκρατική ενεργειακή μετάβαση είναι το πρώτο βήμα για τη μετατροπή των πόλεων σε έξυπνους και πράσινους οργανισμούς, όπου ενεργειακές κοινότητες, παθητικά κτίρια, ηλεκτρικά οχήματα και απλοί πολίτες θα αποτελούν θεμελιώδη συστατικά τους.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: https://pixabay.com/el/users/roszie-6000120/

*Το άρθρο αναδημοσιεύθηκε και στις ιστοσελίδες 

revaluation.gr 

flowmagazine.gr 

ideostrovilos.gr

Διαβάστε περισσότερα

Ηθική της ε(πιστή)μης και της τεχνο-λογίας

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα

«Τι είναι τεχνολογία;», ρώτησε ο καθηγητής και για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή μέσα στην αίθουσα πληροφορικής.

Όλοι είχαν στο μυαλό τους την έννοια της τεχνολογίας, αλλά κανένας δεν μπορούσε να την περιγράψει με απλά λόγια. Ή τουλάχιστον δυσκολεύονταν αρκετά. Κάποιοι προσπάθησαν και να οι απαντήσεις τους:

-Τεχνολογία είναι η τηλεόραση και το air condition

-Τεχνολογία είναι οι υπολογιστές και τα smartphone

-Τεχνολογία είναι οι ΑΠΕ

-Τεχνολογία είναι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα

«Ωραία τα παραδείγματά σας αλλά θα ήθελα κάτι πιο γενικό» αποκρίθηκε ο καθηγητής και οι συμμετέχοντες του σεμιναρίου απάντησαν:

-Τεχνολογία είναι η εφαρμογή της επιστήμης στην πράξη.

-Τεχνολογία είναι οτιδήποτε μετατρέπει μια μορφή ενέργειας σε κάποια άλλη.

-Η τεχνο-λογία είναι σύνθετη λέξη και αποτελεί συνδυασμό της τεχνικής και της λογικής.

«Πολύ καλύτερα» είπε ο καθηγητής και συνέχισε στην επόμενη ερώτηση:

«Είναι ανεξάρτητη η τεχνολογία ή επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες;»

Ανάμεσα στους εκπαιδευόμενους ήταν διάφορες κατηγορίες επαγγελματιών, από ιατρούς, βιολόγους, μηχανικούς, πυρηνικούς επιστήμονες μέχρι μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων, managers και αντιπρόσωποι πωλήσεων. Όλοι τους με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο έρχονταν καθημερινά σε επαφή με διάφορες μορφές τεχνολογίας, λίγοι όμως καταλάβαιναν την επιρροή που είχαν πάνω της, αναλόγως τη χρήση που της έκαναν. Έτσι λοιπόν οι απαντήσεις που έδωσαν ήταν ποικιλόμορφες.

-Η τεχνολογία πρέπει να είναι ανεξάρτητη ώστε να προσφέρει στην κοινωνία το μέγιστο αποτέλεσμα των επιστημονικών ανακαλύψεων.

-Η τεχνολογία είναι κατευθυνόμενη από αυτούς που χρηματοδοτούν την έρευνα του εκάστοτε κλάδου και οι οποίοι είναι οι πρώτοι που εκμεταλλεύονται τα επιτεύγματά της.

-Η τεχνολογία ακόμη και αν δεν επηρεαστεί από εξωγενείς παράγοντες, δεν είναι διαθέσιμη στο ίδιο βαθμό σε όλους τους ανθρώπους καθώς η διαχείρισή της γίνεται ως επί το πλείστων από μεγάλες επιχειρήσεις και βιομηχανίες.

Τότε ο καθηγητής εμφανώς προβληματισμένος για τις απαντήσεις που λάμβανε ρώτησε κοφτά:

«Υπάρχει δηλαδή κάποια προϋπόθεση για την ορθή ανάπτυξη της τεχνολογίας»

-Η ελεύθερη αγορά είναι η μόνη προϋπόθεση αποκρίθηκε κάποιος.

-Οι ουτοπιστές επιστήμονες είπε κάποιος άλλος.

-Ο έλεγχος τη χρήσης και των εφαρμογών της είπε ένας τρίτος.

Ο καθηγητής άρχισε να κομπιάζει καθώς έβλεπε ότι ένα τόσο ανομοιογενές group ανθρώπων ήταν σε θέση να δώσει αντίστοιχα πολλές διαφορετικές απαντήσεις ανάλογα με την επαγγελματική τους ιδιότητα. Πήρε το θάρρος λοιπόν και έκανε μία ακόμη ερώτηση:

«Πιστεύετε ότι υπάρχει ηθική στην τεχνολογία;»

Οι συμμετέχοντες δεν είχαν άμεση απάντηση αυτή τη φορά. Πήραν λίγο χρόνο να επεξεργαστούν την ερώτηση. Ύστερα από λίγο οι απαντήσεις που ακούστηκαν ήταν πιο μακροσκελείς αλλά και πιο στοχευμένες:

-Ηθική θα πρέπει να έχει ο κάθε επιστήμονας που σέβεται την επιστήμη του. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να επηρεάζεται από εξωτερικούς παράγοντες που τείνουν να τον αποπροσανατολίσουν και να παραμένει πιστός στην έρευνά του. Εξάλλου η λέξη ε(πιστή)μη εμπεριέχει μέσα της τη λέξη (πίστη).

-Η ηθική των επιστημόνων, οι περιοριστικές τους πεποιθήσεις και οι κοινωνικοπολιτικές αντιλήψεις τους επηρεάζουν τη μορφή της έρευνας και ως εκ τούτου το τελικό τεχνολογικό αποτέλεσμα. Υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση μεταξύ τεχνολογίας και κοινωνίας και δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που είναι δύσκολο να σπάσει.

-Η τεχνολογία δεν έχει ηθική καθώς δεν είναι από μόνη της ούτε καλή, ούτε κακή. Η χρήση που κάνουμε στα τεχνολογικά επιτεύγματα τους δίνει τον αντίστοιχο χαρακτηρισμό. Χαρακτηρισμός ο οποίος μπορεί να αλλάζει σε διάφορες χρονικές περιόδους (αυτό που χρησιμοποιούμε για καλό σκοπό σήμερα, μπορεί να το χρησιμοποιήσουμε για κακό σκοπό αύριο).  

Ο καθηγητής ζήτησε ένα 5λεπτο διάλλειμα για να επεξεργαστεί τις απαντήσεις. Είχε κάνει πολλές φορές το συγκεκριμένο σεμινάριο σχετικά με την εφαρμογή της τεχνολογίας αλλά πρώτη φορά ένιωθε τόσο μπερδεμένος. Όλες οι απαντήσεις του φαίνονταν σωστές και ίσως να ήταν!

Πολλές φορές, σκέφτηκε, το πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να δούμε ένα ερώτημα από διαφορετικές οπτικές ώστε να λάβουμε υπόψη όσο περισσότερους παράγοντες επιρροής μπορούμε. Στο τέλος όμως δεν θα πρέπει να καταλήξουμε κάπου(;), αναρωτήθηκε.

Τότε λοιπόν κάλεσε μέσα τους εκπαιδευόμενους και έκλεισε το σεμινάριο με τα παρακάτω λόγια:

«Όλοι οι άνθρωποι καθημερινά εκτελούμε πάρα πολλές ενέργειες. Παράγουμε, κινούμαστε, καταναλώνουμε, εργαζόμαστε, μελετάμε κ.α. χρησιμοποιώντας μια σειρά από τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής μας. Οι επιστήμονες που ανακάλυψαν (κάτι που υπήρχε) ή εφηύραν (κάτι που δεν υπήρχε) επιδίωκαν πάντα την αλλαγή έχοντας ως στόχο μια διαφορετική κοινωνική οργάνωση είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Η κοινωνίες όμως ως συμπαγείς δομές παρουσιάζουν αυθόρμητες αντιστάσεις στις όποιες επιδιωκόμενες αλλαγές. Η επιστήμη με όχημα την τεχνολογία είναι σε θέση να κάμψει αυτές τις αντιστάσεις. Απλά αυτό γίνεται με πολύ αργό ρυθμό λόγω της αλληλεπίδρασης μεταξύ τους, που ουσιαστικά ο ένας φρενάρει την ανάπτυξη του άλλου.

Πολλές φορές δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιδράμε πάνω σ’ αυτό που συμβαίνει. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να επιταχυνθεί η επιδιωκόμενη αλλαγή και να οδηγηθούμε σε μια πιο απελευθερωμένη κοινωνική δομή όπου η αλληλεπίδραση κοινωνίας-επιστήμης-τεχνολογίας δεν θα αποτελεί τροχοπέδη αλλά πρωταγωνιστή των εξελίξεων».

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: https://pixabay.com/el/users/publicdomainpictures-14/

 

Διαβάστε περισσότερα

Μια και μόνο φράση μπορεί να αλλάξει όλη την εμπειρία που βιώνει ο συνομιλητής σου

Όταν κάποιος εκφέρει λόγο, ουσιαστικά εκείνη την ώρα αποκαλύπτει ένα κομμάτι του εαυτού του.

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα,

Ο ήρωάς μας ξύπνησε το πρωί τη συνηθισμένη ώρα. Αφού ακολούθησε την πρωινή του ρουτίνα η οποία περιελάμβανε λίγο διάβασμα, ελαφριά άσκηση και ένα καλό πρωινό, φόρεσε το καλοσιδερωμένο πουκάμισό του, τα καινούρια του παπούτσια, το αγαπημένο του άρωμα που του το είχε κάνει δώρο η γυναίκα του στην τελευταία τους επέτειο και ένα αναλογικό ρολόι με μυτερούς δείκτες και μεγάλα γράμματα, την ακρίβεια του οποίου θα ζήλευε και ο ακριβότερος ψηφιακός χρονογράφος του κόσμου.

Πλέον ήταν έτοιμος για το πολύ σημαντικό επαγγελματικό ραντεβού που είχε σε λιγότερο από δύο ώρες. Ήθελε να είναι όλα τέλεια. Να κάνει την καλύτερη πρώτη εντύπωση. Είχε διαβάσει μια πληθώρα επιστημονικών θεωριών που αναφέρονταν στη μη λεκτική επικοινωνία. Γι’ αυτό και είχε προβάρει την παρουσίαση της πρότασής του πολλές φορές όχι μόνο στο τι αλλά και το πως θα την παρουσιάσει. Την πρότασή αυτή τη δούλευε εντατικά με τους συνεργάτες του το τελευταίο εξάμηνο. Δεν έπρεπε να του ξεφύγει η παραμικρή λεπτομέρεια. Έπρεπε να προσέξει το παρουσιαστικό του, τη στάση του σώματός του, την κίνηση των χεριών, πότε θα επιταχύνει την παρουσίασή του και πότε θα κάνει παύσεις λίγων δευτερολέπτων ώστε να δώσει την ευκαιρία στους ακροατές του να επεξεργαστούν όλα όσα ακούνε και βλέπουν. Και όλα αυτά με μέτρο, μην αφήνοντας τη νευρικότητά του να τον οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη υπερκινητικότητα.

Εδώ και μια δεκαετία ήταν μέσα στην αγορά. Είχε ζήσει την «πιάτσα» και από την καλή και από την ανάποδη. Είχε χάσει κάποιες μάχες, είχε κερδίσει κάποιες άλλες, αλλά ανεξάρτητα αν το τελικό αποτέλεσμα ήταν θετικό ή αρνητικό, αυτό που είχε αποκομίσει όλα αυτά τα χρόνια ήταν ανεκτίμητο. Είχε καταλάβει λοιπόν ότι το πιο σημαντικό πράγμα, δεν ήταν ούτε το προϊόν ούτε η υπηρεσία που θα τους πουλούσε. Δεν ήταν ούτε καν το να πουλήσει τον εαυτό του. Αυτό που έπρεπε να τους πουλήσει πρώτα και πριν από οτιδήποτε άλλο ήταν μια διαφορετική επαγγελματική εμπειρία.

Είχε άγχος και αυτό φαινόταν στις κινήσεις του. Είχε όμως και μια σιγουριά ότι θα τα καταφέρει. Είχε την αυτοπεποίθηση πως ότι και να συμβεί θα βρει τρόπο να διαφοροποιηθεί και να κόψει πρώτος το νήμα. Ξεκίνησε λοιπόν λίγο νωρίτερα για να εξασφαλίσει ότι θα είναι εκεί στην ώρα του καθώς η συνέπεια θα ήταν ένα ακόμη πράγμα που θα αξιολογούσε ο υποψήφιος επενδυτής.

Η προνοητικότητά του (και λίγο η βιασύνη του) τον έκαναν να φτάσει στον προορισμό του μισή ώρα πιο νωρίς. Όντας νευρικός και ήθελε να πιεί έναν καφέ. Τότε με την άκρη του ματιού του είδε μια μικρή vintage καφετέρια που προσπαθούσε να δηλώσει την παρουσία της ανάμεσα σε δύο τεράστια υπερπολυτελή εμπορικά καταστήματα. Πλησίασε και μπήκε μέσα. Προσεγμένη διακόσμηση με παλιά περιποιημένα αντικείμενα κρεμασμένα στους τοίχους. Τον καφέ του τον ετοίμασε μια πολύ γλυκιά κοπέλα, καλοντυμένη, που χαμογελούσε συνεχώς. Ο ήρωάς μας για μια στιγμή ταξίδεψε στο παρελθόν, στα φοιτητικά του χρόνια. Θυμήθηκε την τότε κοπέλα του που την είχε γνωρίσει σε ένα αντίστοιχο καφέ (το σημερινό vintage ήταν το trend της προηγούμενης γενιάς). Ένα ελαφρύ χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό του μέχρι που άκουσε την φράση «Είστε 2€». Προφανώς κανένας δεν είχε εκπαιδεύσει την κοπέλα πως πρέπει να μιλάει στους πελάτες. Πλήρωσε λοιπόν ο ήρωάς μας, πήρε τον καφέ του και έφυγε γρήγορα από το μαγαζί ενώ ένα πλήθος σκέψεων και προβληματισμών κατέκλυζε το μυαλό του.

Το πολύ ωραίο περιβάλλον του καταστήματος σε συνδυασμό με την όμορφη κοπέλα που σέρβιρε τον καφέ του, είχαν φέρει στο μυαλό του ευχάριστες εικόνες από το παρελθόν. Εικόνες οι οποίες χάθηκαν μεμιάς όταν άκουσε τη φράση «Είστε 2€», μια φράση που είχε να την ακούσει από το καφενείο του χωριού του, όταν μιλούσαν ο παππούς του με τον τότε ιδιοκτήτη του καφενείου.

Ο ήρωάς μας λοιπόν προσπαθούσε να καταλάβει γιατί αυτή η μία και μόνη φράση ήταν ικανή να χαλάσει όλη την υπόλοιπη εμπειρία που βίωνε μέχρι εκείνη τη στιγμή μέσα το μαγαζί. Η απάντηση του ήρθε σχεδόν ακαριαία και ήταν από ένα 3ημερο workshop που είχε παρακολουθήσει το καλοκαίρι, όπου εκεί κάποιος εκπαιδευτής δημόσιας ομιλίας είπε στους συμμετέχοντες ότι η πρώτη φράση που θα βγει από το στόμα ενός ανθρώπου που γνωρίσαμε πριν από λίγο είναι ικανή να επισκιάσει οποιαδήποτε άλλη εντύπωση μας είχε κάνει είτε λόγω εμφάνισης είτε λόγω περιβάλλοντος χώρου.

Και αυτό συμβαίνει γιατί οι άνθρωποι επικοινωνούν μέσω της γλώσσας. Για να μπορέσεις να συνδεθείς με κάποιον άνθρωπο θα πρέπει να ταιριάξεις πρώτα με το στυλ της γλώσσας που χρησιμοποιεί (επίσημη, καθημερινή, κοφτή, λεπτομερής κλπ). Η διαφορετική εμπειρία ξεκινά από το λεκτικό κομμάτι και στη συνέχεια πάει στο εμφανισιακό και το χωρικό. Σε όλους μας αρέσει περισσότερο η «παρέα» ενός ανθρώπου με τον οποίο χρησιμοποιούμε παρόμοιες λέξεις, φράσεις, ένταση φωνής κλπ.

Κανένας όσο και να προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από την τέλεια εμφάνιση ή το τέλειο περιβάλλον εργασίας δεν μπορεί να αποφύγει την έκθεση όταν αρχίζει να μιλάει. Όταν κάποιος εκφέρει λόγο, ουσιαστικά εκείνη την ώρα αποκαλύπτει ένα κομμάτι του εαυτού του. Και όσο πιο πολύ μιλάει, τόσο πιο πολύ εκτίθεται και κατ’ αυτόν τον τρόπο τροποποιείται και η προσδοκώμενη διαφορετική επαγγελματική εμπειρία. Αν η κοπέλα αντί για το «Είστε 2€» του έλεγε κάτι σαν «Έτοιμος ο καφές σας. Κοστίζει 2€. Ευχαριστούμε πολύ για την προτίμηση. Καλή συνέχεια, να πάτε στο καλό», τότε ο ήρωάς μας θα βίωνε στο έπακρο την πολυπόθητη διαφορετική εμπειρία, και θα έφευγε από το μαγαζί με τις φοιτητικές του αναμνήσεις ως αποτέλεσμα της εμπειρίας αυτής.

Σκεπτόμενος αυτά ήπιε τον καφέ του και κατευθύνθηκε προς το σημείο συνάντησης. Η ώρα του ραντεβού του είχε έρθει. Ήξερε πως η μη λεκτική επικοινωνία θα ήταν ένα ακόμη όπλο στη φαρέτρα του για να περάσει το μήνυμα που ήθελε στους συνομιλητές του.

Πλέον όμως ήξερε και κάτι ακόμα. Πως οι λέξεις θα έπαιζαν τον κυρίαρχο ρόλο.

Έπρεπε λοιπόν να προσφέρει στους επενδυτές μια διαφορετική επαγγελματική εμπειρία βασιζόμενη πρώτα και κύρια στη λεκτική επικοινωνία και συγκεκριμένα σε στοχευμένες λέξεις και φράσεις που θα χρησιμοποιούσε από την πρώτη του κιόλας πρόταση.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: https://pixabay.com/el/users/jonathanalvarezf-4865884/

Διαβάστε περισσότερα

Τι συμβαίνει όταν ένα απολυταρχικό καθεστώς τείνει να ιδιωτικοποιηθεί;

Με αφορμή την 50η επέτειο του πολυτεχνείου αναρωτιόμαστε εάν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι σε θέση να επιβάλλουν ένα εναλλακτικό απολυταρχικό καθεστώς στους εργαζομένους τους.

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα,

Με αφορμή την 50η επέτειο της εξέγερσης του πολυτεχνείου εναντίον της στρατιωτικής δικτατορίας της χούντας αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει σήμερα στην αγορά εργασίας και εάν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι σε θέση να επιβάλλουν ένα εναλλακτικό απολυταρχικό καθεστώς στους εργαζομένους τους.

Ως γνωστόν απολυταρχικό είναι εκείνο το καθεστώς που δεν επιτρέπει στους πολίτες να εκφράσουν την γνώμη τους ελεύθερα. Αντίθετα τους τιμωρεί παραδειγματικά εάν οι απόψεις τους είναι αντίθετες με τα πιστεύω του καθεστώτος.

Η αποκατάσταση της δημοκρατίας τόσο στη χώρα μας όσο και σε άλλες χώρες ήρθε για να δώσει μόνιμη λύση στο παραπάνω πρόβλημα καθώς πλέον οι πολίτες είναι ελεύθεροι να εκφράζουν τις απόψεις τους δημόσια.

Ή μήπως όχι;

Η ελευθερία του λόγου είναι ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα και η εκάστοτε κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει κατασταλτικά μέτρα εναντίον της όσο και αν το επιθυμεί. Το μόνο που μπορεί να κάνει (και το κάνει κάθε φορά που της δίνεται η ευκαιρία) είναι να προβαίνει σε προπαγανδιστικού τύπου ανακοινώσεις και ενέργειες ώστε να κατευθύνει την κοινή γνώμη σε ελεγχόμενες αντιδράσεις.

Τι συμβαίνει όμως όταν ένα απολυταρχικό καθεστώς τείνει να ιδιωτικοποιηθεί;

Δυστυχώς τόσο στη Γηραιά Ήπειρο όσο και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού το ρόλο των δυνάμεων καταστολής δεν τον έχει αναλάβει το κράτος αλλά ο ιδιωτικός τομέας.

Εάν προσπαθήσουμε να συνδέσουμε τα μηνύματα της εξέγερσης του πολυτεχνείου για ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία με τα συμβαίνοντα στην εμπόλεμη λωρίδα στης Γάζας μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς ή στον πόλεμο της Ουκρανίας, θα διαπιστώσουμε  ότι είναι δυνατόν ακόμη και σήμερα πολίτες να υφίστανται κοινωνικούς αποκλεισμούς αναλόγως την πλευρά που υποστηρίζουν.

Η παραπάνω άποψη ενισχύεται όλο και περισσότερο καθώς σχεδόν καθημερινά έρχονται στην επιφάνεια αποφάσεις ιδιωτικών επιχειρήσεων για επίπληξη, τιμωρία ή ακόμη και απόλυση εργαζομένων τους καθώς οι τελευταίοι τόλμησαν να εκφράσουν την άποψή τους δημόσια (κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) παίρνοντας το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς.

Δημοσιογράφοι από μεγάλα μέσα ενημέρωσης απολύονται, εργαζόμενοι οδηγούνται στη δικαιοσύνη επειδή μέσω των συνδικάτων τους εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στον Παλαιστινιακό λαό κατηγορούμενοι ότι εκθέτουν την εταιρεία στην οποία εργάζονται, ενώ φοιτητές από παγκοσμίου φήμης πανεπιστήμια καταχωρούνται σε επιχειρηματικές black lists ώστε να μην μπορέσουν να βρουν δουλειά στο αντικείμενό τους.

Παρατηρούμε λοιπόν πως πολλοί εργοδότες στο κομμάτι της αξιολόγησης των εργαζομένων, πάνω από τα τυπικά προσόντα, την απόδοση και την παραγωγικότητά τους, βάζουν τις απόψεις τους σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Και επειδή οι αποφάσεις που παίρνονται στην πλειοψηφία των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα  είναι με γνώμονα τα οικονομικά τους συμφέροντα, είναι δυνατόν εργαζόμενοι να αποπεμφθούν εξαιτίας μόνο και μόνο των απόψεών τους, εάν οι τελευταίες θεωρηθούν ότι πλήττουν τη φήμη της εταιρείας στην οποία εργάζονται.

Τα φαινόμενα αυτά εμφανίζονταν και στο παρελθόν, αλλά κατά κύριο λόγο εντείνονται όταν παγκοσμίως λαμβάνουν χώρα έντονα περιστατικά όπως οικονομικές κρίσεις, πόλεμοι, πανδημίες κλπ. Το καπιταλιστικό μοντέλο με βάση το οποίο λειτουργούν οι οικονομίες δίνει τη δυνατότητα στους εργοδότες να προχωρήσουν πολλές φορές σε απολυταρχικές ενέργειες βάζοντας πάνω απ’ όλα τη φήμη και το κέρδος της επιχείρησής τους, χωρίς να υπολογίζουν τις επιπτώσεις σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο.

Το παραπάνω φαινόμενο διαρκώς διογκώνεται και είναι πλέον υπαρκτός ο κίνδυνος να δημιουργηθούν εργαζόμενοι δύο, τριών ή και τεσσάρων ταχυτήτων βασιζόμενοι αποκλειστικά και μόνο στις κοινωνικοπολιτικές τους πεποιθήσεις. Η επιρροή των ιδιωτικών επιχειρήσεων στη συνεκτικότητα της κοινωνίας βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο και σε περίπτωση που ξεπεραστούν και τα τελευταία δημοκρατικά αναχώματα, ένα εναλλακτικό απολυταρχικό καθεστώς είναι προ των πυλών να εγκατασταθεί εντός των κοινωνικών στρωμάτων και να ενεργεί αόρατα και ύπουλα μέσω των εργασιακών σχέσεων.

Ποτέ άλλοτε κανένα απολυταρχικό καθεστώς δεν είχε τη δυνατότητα να επιβάλλει τη θέλησή του χωρίς την εκδήλωση ακραίων περιστατικών βίας. Ο ιδιωτικός τομέας δείχνει ότι είναι πλέον σε θέση να επιβάλλει τις απόψεις του σε μια κοινωνία χωρίς ισχυρές δομές, κατακερματισμένη από την πληθώρα των πολιτικών σχηματισμών που αντί θα δώσουν έναν πλουραλισμό στην πολιτική ζωή του τόπου, συντελούν στην περαιτέρω αποσύνθεσή της.

Το βασικό ερώτημα είναι εάν η τωρινή σύνθεση της κοινωνίας είναι σε θέση να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιμετώπιση των παραπάνω συμβάντων.

Ο κόσμος τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε απλό παρατηρητή των εξελίξεων και όποιος προσπαθεί να βγει μπροστά και να προσπαθήσει να αλλάξει κάτι τις περισσότερες φορές φιμώνεται, παραγκωνίζεται και περιθωριοποιείται. Προσθέτοντας στα παραπάνω και τις απολυταρχικές ενέργειες των ιδιωτικών επιχειρήσεων δημιουργείται ένα εκρηκτικό μίγμα όπου ο πολίτης βάλλεται από παντού και νιώθει ανήμπορος να αντιδράσει.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο σκοπός τόσο των κρατών όσο και των ιδιωτών για προώθηση των πολιτικών τους επιτυγχάνεται αθόρυβα και τείνει να γίνει η νέα καθημερινότητα των πολιτών.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου όμως απέδειξε με τον πιο τρανό τρόπο ότι όταν οι πολίτες συνασπίζονται μπορούν να προβάλουν σθεναρή αντίσταση σε οποιοδήποτε καθεστώς είτε κρατικό είτε ιδιωτικό.

Θα μπορούσε να γίνει κάτι αντίστοιχο και στη σημερινή εποχή;

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: https://pixabay.com/el/users/geralt-9301/

*Το άρθρο φιλοξενήθηκε και στην ιστοσελίδα www.lep.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μήπως το σύστημα αμοιβών είναι λάθος; Δύο φίλοι συζητάνε για επιχειρήσεις…

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα,

Είχαν και οι δύο μια δύσκολη μέρα. Ιδιοκτήτης επιχείρησης ο ένας (Επ), υπάλληλος σε εταιρεία ο άλλος (Υπ).

Ένα τηλέφωνο λίγων δευτερολέπτων ήταν αρκετό:

-(Επ): Σε μισή ώρα στο γνωστό μέρος.

-(Υπ): ΟΚ, κλείνω και έρχομαι.

Στο δρόμο προς το στέκι τους, μια μπυραρία που σύχναζαν από μικροί, τριγυρνούσαν διάφορα στο μυαλό τους.

Προφανώς και είχαν να πουν πολλά.

Με το που μπήκαν στο μαγαζί χαιρέτησαν τον barista, παρήγγειλαν και έκατσαν στο γνώριμο τραπέζι.

-(Υπ): Φίλε έχω πόσο καιρό που ασχολούμαι αποκλειστικά με ένα project και το αφεντικό μου σπάνια με ρωτάει τι γίνεται. Μόνος μου μιλάω με τον πελάτη, μόνος μου με τους προμηθευτές, εγώ κάνω το συντονισμό, εγώ κάνω τις συνεννοήσεις και το μόνο που νοιάζει τα αφεντικά μου είναι εάν βγάζουμε κέρδος από τη δουλειά. Και στα προηγούμενα project το ίδιο συνέβαινε. Σκεπτόμενος λοιπόν όλα αυτά, συχνά αναρωτιέμαι μήπως το σύστημα αμοιβών που εφαρμόζουμε είναι λάθος.

-(Επ): Καταλαβαίνω τον ενδοιασμό σου, αλλά τι εννοείς ότι το σύστημα αμοιβών είναι λάθος; Γιατί και εγώ επιχειρηματίας είμαι και έχω υπαλλήλους για να κάνουν τη δουλειά που δεν μπορώ ή δεν προλαβαίνω να κάνω εγώ.

-(Υπ): Ο λόγος για να προσλάβεις έναν υπάλληλο προφανώς και είναι για να σου κάνει μια δουλειά που είτε δεν ξέρεις να την κάνεις, είτε δεν θέλεις. Αυτό όμως θα συνέβαινε και στην περίπτωση που δεν προσλάμβανες κάποιον υπάλληλο αλλά ανέθετες τη δουλειά σε κάποιον εξωτερικό συνεργάτη. Η μόνη διαφοροποίηση στην πρώτη με στη δεύτερη περίπτωση είναι ο τρόπος και κατ’ επέκταση το ύψος της αμοιβής.

-(Επ): Δηλαδή τι μου λες ότι εμείς που είμαστε επιχειρηματίες δεν πρέπει να έχουμε υπαλλήλους ή ότι δεν τους αμείβουμε σωστά;

-(Υπ): Η λογική του υπαλλήλου είναι η εξαρτημένη εργασία η οποία αμείβεται με ένα μισθό. Οι εταιρείες όμως σου δίνουν το ίδιο ποσό κάθε μήνα γιατί σου δεσμεύουν τον ίδιο χρόνο κάθε μήνα, ανεξάρτητα αν τους προσφέρεις τα ίδια κάθε μήνα. Για παράδειγμα εγώ τώρα ασχολούμαι με αυτό το project το οποίο απ’ ότι φαίνεται θα αφήσει καλό κέρδος στην εταιρεία, ενώ τον επόμενο μήνα μπορεί να ασχοληθώ με κάτι που ίσως δεν πάει το ίδιο καλά. Και στις δύο περιπτώσεις θα πάρω τα ίδια χρήματα στο τέλος του μήνα.

-(Επ): Δεν νομίζω ότι είναι ακριβώς έτσι. Οι περισσότεροι επιχειρηματίες προσπαθούμε να αμείβουμε τους υπαλλήλους μας ανάλογα με την αξία που μας δίνουν. Απλά αυτό ισχύει και αντίστροφα. Δηλαδή εάν θέλεις να κερδίζεις για παράδειγμα 1500€ το μήνα θα πρέπει μέσω της δουλειάς σου να φέρεις τουλάχιστον το διπλάσιο ποσό στην εταιρεία.

-(Υπ): Το πρόβλημα με αυτό που λες είναι ότι οι εταιρείες ποτέ δεν μετράνε την πραγματική παραγωγικότητα ενός εργαζομένου τους. Γιατί εάν εγώ μέσω της δουλειάς μου αντί για τα διπλάσια σου φέρω ένα μήνα τα τριπλάσια δεν θα πρέπει να λάβω αυξημένη αμοιβή;

-(Επ): Μα έτσι είναι οι δουλειές. Από κάποιες κερδίζεις αρκετά, από κάποιες πιο πολλά, από κάποιες πιο λίγα και από κάποιες καθόλου. Δηλαδή με βάση τη λογική σου στην τελευταία περίπτωση τι πρέπει να γίνει; Αντί να πληρώσω τον εργαζόμενο να με πληρώσει αυτός; Ίσα ίσα που τον προστατεύω και τη χασούρα την επιβαρύνομαι όλη εγώ. Εξάλλου υπάλληλός μου είναι δεν είμαστε συνέταιροι.

-(Υπ): Αν μια δουλειά αποδειχθεί τελικά ζημιογόνα προφανώς και η ευθύνη δε μπορεί να βαραίνει μόνο έναν εργαζόμενο. Από αυτόν που έφερε τη δουλειά, αυτόν που έδωσε την προσφορά μέχρι αυτόν που την εκτέλεσε οι ευθύνες επιμερίζονται. Το πρόβλημα όμως που αντικατοπτρίζεται στις αμοιβές έχει βαθύτερα αίτια, όπως η έλλειψη συνέπειας και επαγγελματισμού. Ελάχιστοι προσπαθούν να είναι αξιόπιστοι στους άλλους και αυτό φαίνεται από το πιο απλό πράγμα που είναι να πάνε στην ώρα τους σε μια συνάντηση ή ένα ραντεβού.

-(Επ): Προσαρμοστικότητα, συνεργασία, επίλυση προβλημάτων, πνεύμα ομαδικότητας κ.α. Υποτίθεται ότι όλα αυτά κρίθηκαν κατά τη διαδικασία επιλογής του εκάστοτε εργαζόμενου. Και στο κάτω κάτω εάν κάποιος νιώθει αδικημένος ας μου το πει και αν μπορώ θα του δώσω κάτι παραπάνω. Τα πάντα λύνονται με τα χρήματα!

-(Υπ): Αυτά που αναφέρεις ίσως κρίθηκαν αλλά υπάρχουν και άλλα χαρακτηριστικά που σπάνια λαμβάνονται υπόψη και ακόμη πιο σπάνια αξιολογούνται. Για παράδειγμα πόσοι επιχειρηματίες ενδιαφέρονται για την εικόνα που βγάζουν οι εργαζόμενοί του προς τα έξω; Και όχι δε λύνονται όλα με τα χρήματα, γιατί αυτό που μένει τελικά από τη δουλειά όλων μας είναι η φήμη που αφήνουμε πίσω μας (word of mouth). Όπως είχε πει και ο Λίνκολν μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο καιρό, ή λίγους για πολύ καιρό αλλά ποτέ πολλούς για πολύ καιρό.

-(Επ): Ωραία τα λες, αλλά τι προτείνεις τελικά;

-(Υπ): Προβληματίζομαι όλο και περισσότερο τελευταία εάν ένας υπεργολάβος θα είχε καλύτερο αποτέλεσμα από έναν μόνιμο εργαζόμενο της εταιρείας. Και αυτό γιατί ο εξωτερικός συνεργάτης θα ενεργούσε αυτόνομα, θα πρόσεχε πολύ περισσότερο την κοστολόγηση της δουλειάς για να έχει ένα κερδοφόρο αποτέλεσμα, θα είχε τη συνέπεια και τον επαγγελματισμό να αντιμετωπίσει όλα τα πιθανά προβλήματα, και το κυριότερο απ’ όλα θα τον ενδιέφερε η φήμη και η τελική εικόνα που θα άφηνε όταν παρέδιδε το project. Με τόσα κίνητρα προφανώς και θα έβρισκε επιπλέον τρόπους αύξησης της παραγωγικότητας ώστε να παραδώσει την ίδια ποιότητα δουλειάς σε λιγότερο χρόνο.

-(Επ): Ακούγεται καλή ως εναλλακτική αλλά θα πρέπει παιδικέ μου φίλε να σου πω ένα κοινό μυστικό που υπάρχει μεταξύ των επιχειρηματιών.

-(Υπ): Τι μυστικό;

-(Επ): Ο μισθός και εν γένει η εξαρτημένη εργασία είναι ένας τρόπος ελέγχου των εργαζομένων, τους οποίους δεν τους επιτρέπουμε να αυξήσουν υπέρμετρα την παραγωγικότητά τους ακόμη και αν έχουν της προϋποθέσεις. Εάν δουλεύαμε με υπεργολάβους δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό. Επίσης δεν θα μπορούσαμε να έχουμε αποκλειστικότητα.

-(Υπ): Κοίτα να δεις, είτε εξωτερικός συνεργάτης είσαι είτε υπάλληλος το project που πρέπει να παραδοθεί είναι το ίδιο. Αυτό που αλλάζει είναι η απολαβές του ενός και του άλλου. Επειδή λοιπόν όλοι μας αφήνουμε κάποια άλλα πράγματα καθημερινά για να πάμε να δουλέψουμε, για να έχει νόημα όλο αυτό θα πρέπει να συνδυάζεται με ανάλογο σύστημα αμοιβών βασιζόμενο στην παραγωγικότητα και όχι στο χρόνο εργασίας.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: https://pixabay.com/el/users/clker-free-vector-images-3736/

 

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί οι εταιρείες δεν βρίσκουν εργαζόμενους;

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα,

Ένα οξύμωρο φαινόμενο της εποχής μας είναι ότι ενώ η χώρα μας εξακολουθεί να έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας στην Ευρώπη, παρ’ όλα αυτά οι εταιρείες δεν μπορούν να βρουν προσωπικό όπως οι ίδιες λένε.

Ας τα βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά. Η σωστή ερώτηση στο παραπάνω πρόβλημα είναι γιατί οι εταιρείες δεν μπορούν να βρουν το κατάλληλο προσωπικό; Και τι σημαίνει κατάλληλο; Ανθρώπους που θα έχουν τις απαιτούμενες γνώσεις, θα είναι άμεσα διαθέσιμοι και υπέρμετρα παραγωγικοί και οι οποίοι θα αμείβονται με ένα βασικό πακέτο παροχών χωρίς έξτρα. Και όλα αυτά βέβαια καθώς σχεδόν καμία εταιρεία δεν είναι διατεθειμένη να επενδύσει στους εργαζόμενους της αλλά το μόνο που επιθυμεί είναι άμεσα αποτελέσματα.

Πριν συνεχίσουμε όμως στην ανάλυση του φαινομένου θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το εν λόγω φαινόμενο είναι πολυπαραγοντικό, επηρεάζεται δηλαδή από ποικίλους παράγοντες που αθροιστικά οδηγούν σε ένα δισεπίλυτο πρόβλημα. Επιπλέον το πράγμα γίνεται ακόμη πιο δύσκολο καθώς όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι παραιτούνται από την εργασία τους για να δημιουργήσουν κάτι δικό τους.

Η αγορά εργασίας αλλάζει συνεχώς και όποιος είναι στην «πιάτσα» οφείλει να παρακολουθεί τις εξελίξεις και να αναλύει τα δεδομένα πολύ προσεκτικά προτού πάρει την οποιαδήποτε απόφαση, είτε είναι εργαζόμενος, είτε εργοδότης.

Αιτίες παραίτησης

Οι βασικότερες αιτίες ώστε να εγκαταλείψει κάποιος την τωρινή του εργασία είναι όπως λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι οι δύσκολες εργασιακές συνθήκες, η τοξικότητα, η έλλειψη ευκαιριών εξέλιξης και ανάπτυξης και το κυριότερο ότι η επαγγελματική τους ζωή υπερκαλύπτει την προσωπική. Αδιαμφησβήτητα είναι όλες πολύ σοβαρές αιτίες ώστε κάποιος να αναζητήσει μια αλλαγή στην εργασία του αλλά μήπως κάτι κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά;

Δυστυχώς βαθύτερα αίτια θα πρέπει να αποδοθούν στον τρόπο οργάνωσης των περισσότερων επιχειρήσεων ο οποίος βασίζεται σε αντιλήψεις παλαιότερων εποχών μην έχοντας προσαρμοστεί στη σύγχρονη εποχή καθώς και σε επιφανειακή ή παντελής έλλειψη εταιρικής κουλτούρας.

Η παραπάνω διαπίστωση γίνεται ακόμη χειρότερη αν αναλογιστεί κανείς ότι ελάχιστες εταιρείες ενδιαφέρονται πραγματικά να αλλάξουν την υφιστάμενη κατάσταση και το μόνο που προσπαθούν να κάνουν είναι να βγάλουν προς τα έξω μια εικόνα εταιρείας που ενδιαφέρεται για τους εργαζόμενους της γενικά και αόριστα. Έτσι λοιπόν βλέπουμε αναρτήσεις σε εταιρικά site αλλά κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα όπου το traffic είναι μεγαλύτερο, που δείχνουν χαμογελαστούς ανθρώπους να διασκεδάζουν και να περνάνε καλά όλοι μαζί, ενώ η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική.

Ειδικά στην νέα γενιά (gen Z) δεν «πουλάει» πια το αφήγημα ότι κάθε Παρασκευή βγαίνουμε όλοι μαζί έξω σαν εταιρεία να περάσουμε καλά. Οι νέοι γουστάρουν εταιρεία, γουστάρουν «φανέλα» αρκεί να ικανοποιούνται μια σειρά από συνθήκες που μέχρι μια δεκαετία πριν δεν ήταν καν υπό συζήτηση στα επιχειρηματικά περιβάλλοντα.

Η λύση  

Η κάθε εταιρεία σαφώς και αποτελεί έναν διαφορετικό οργανισμό με συγκεκριμένες ανάγκες και λειτουργεί με συγκεκριμένους κανόνες. Αυτό όμως δεν αποτρέπει την εκάστοτε εταιρεία να κάνει κινήσεις ώστε να ενισχύσει το employer branding της.

Με άλλα λόγια αυτό που μένει τελικά σε όλες τις δραστηριότητές μας είτε προσωπικές είτε επιχειρηματικές είναι η φήμη μας. Εάν μια εταιρεία επενδύσει στους ίδιους της τους εργαζόμενους, τότε θα δημιουργηθεί μια καλή εργασιακή φήμη η οποία θα διαδοθεί από στόμα σε στόμα και θα ισχυροποιηθεί σε βαθμό που κάθε νεοεισερχόμενος να θέλει πραγματικά να εργαστεί για τη συγκεκριμένη εταιρεία.

Προφανώς και η δημιουργία καλής εργασιακής φήμης δεν φτάνει από μόνη της να λύσει το πρόβλημα, αλλά θα πρέπει να συνοδεύεται και με μια σειρά από άλλα χαρακτηριστικά τα οποία θα έχουν απτά αποτέλεσμα σε όλους τους εμπλεκόμενους. Πιο συγκεκριμένα η επένδυση σε Training & Development (εκπαίδευση και ανάπτυξη) είναι κάτι που τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες εταιρείες προσπαθούν να εντάξουν στο πρόγραμμά τους τους αρκεί τις συγκεκριμένες δραστηριότητες να τις αναλάβουν άτομα που να διαθέτουν τις απαιτούμενες γνώσεις ώστε να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους.

Συνεχίζοντας την παραπάνω συλλογιστική αντίστοιχης βαρύτητας είναι οι εταιρείες να δημιουργήσουν ένα ποικίλο και συμπεριληπτικό περιβάλλον εργασίας που να μπορεί να προσφέρει ευελιξία στο εκάστοτε εργασιακό πρόγραμμα.

Πόσοι και πόσοι εργαζόμενοι δυσανασχετούν ακριβώς επειδή τους ανατίθενται έξτρα απαιτητικές εργασίες ενώ είναι ήδη αρκετά φορτωμένοι, την ίδια ώρα που άλλοι συνάδερφοί τους έχουν πέσει στα μαλακά. Οι εταιρείες οφείλουν να εστιάσουν στην ψυχική υγεία και ευημερία των εργαζομένων τους και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τη δημιουργία μικρών και ευέλικτων ομάδων που θα χαρακτηρίζονται από σύμπνοια και συνεκτικότητα και η νοοτροπία των μελών τους θα είναι συμβατή με την γενικότερη εργασιακή κουλτούρα που οφείλει κάθε εταιρεία να έχει. Σημαντικό ρόλο στο παραπάνω βέβαια, είναι να αντιληφθούν οι εταιρείες και τη βαρύτητα που έχουν οι Middle Managers, καθώς αυτοί αποτελούν το συνδετικό κρίκο μεταξύ της διοίκησης και του τελευταίου εργαζόμενου, υποστηρίζοντάς τους σε όλες τις εργασίες τους.

Τι θα γίνει τελικά;

Στο ερώτημα αυτό δεν μπορεί να δώσει κάποιος ξεκάθαρη απάντηση. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η υπερεργασία των τελευταίων δεκαετιών δεν γίνεται αποδεκτή από τους νέους εργαζόμενους οι οποίοι διεκδικούν διαφορετικές συνθήκες εργασίας από τους προκατόχους τους. Ήδη από την περίοδο της πανδημίας άρχισαν να εμφανίζονται νέες μορφές εργασίας όπως η υβριδική (hybrid) ή η πλήρως απομακρυσμένη (remote) ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ξεκινάνε προγράμματα 4ήμερης εργασίας.

Είναι σαφές πως η ρευστότητα που επικρατεί στον εργασιακό τομέα θα επεκταθεί και σε τομείς που δεν έχει αγγίξει ακόμα αλλάζοντας άρδην το εργασιακό τοπίο. Εμείς από την πλευρά μας πιστεύουμε ότι η περιγραφόμενη εργασιακή κατάσταση μπορεί να παραλληλιστεί με το φαινόμενο των καλοκαιρινών διακοπών το μήνα Αύγουστο όπου στο άρθρο μας «Καλοκαιρινές…διακοπές» (www.papalits.com/blog) καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως το αντίβαρο στις κρίσεις υπερπαραγωγής είναι μια διαφορετική εργασιακή κουλτούρα σε μια βάση αρχών και αξιών που νοιάζονται περισσότερο για τον εργαζόμενο.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: https://pixabay.com/el/users/mohamed_hassan-5229782/

Διαβάστε περισσότερα

Τα βασικά θύματα ενός πολέμου είναι πάντοτε τα ίδια: οι άμαχοι και η αλήθεια…

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα,

Τις τελευταίες μέρες ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί την αναταραχή που έχει ξεσπάσει στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και πάλι μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Ένα θέμα πολιτικά πολύπλοκο με την κάθε πλευρά να έχει εδώ και δεκαετίες τα επιχειρήματά της εναντίον της άλλης αλλά δυστυχώς οι όποιες απόπειρες έγιναν ώστε να δοθεί λύση σε διπλωματικό επίπεδο να έχουν πέσει στο κενό. Αποτέλεσμα είναι για μια ακόμη φορά να υπάρχει πολεμική σύρραξη και κανείς δεν ξέρει που θα καταλήξει όλο αυτό.

Αν εξετάσει κάποιος τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς, θα παρατηρήσει ότι σε κάποια θέματα και οι δύο έχουν δίκιο. Από τη μία οι Παλαιστίνιοι διεκδικούν εδώ και δεκαετίες την αναγνώρισής τους ως κράτος από την άλλη οι Ισραηλινοί προφανώς και έχουν το δικαίωμα στην αυτοάμυνα από τις επιθέσεις τρομοκρατικών οργανώσεων όπως η Χαμάς. Πρόκειται για πολύπαθους λαούς οι οποίοι σε βάθος δεκαετιών αποτέλεσαν γενιές που ήταν θύματα θυμάτων και πρόσφυγες κάποιων που ήταν κάποτε πρόσφυγες. Γι’ αυτό και είναι τόσο δύσκολο να δοθεί λύση στο εν λόγω θέμα.

Όποιοι βιάζονται λοιπόν να υποστηρίξουν τη μία ή την άλλη πλευρά θα πρέπει να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί καθώς αναλόγως από το ποια σκοπιά βλέπει κανείς τα πράγματα οδηγείται και στις ανάλογες επιλογές. Αυτό συμβαίνει τόσο στην επιλογή στρατοπέδου από ολόκληρα κράτη και κυβερνήσεις όσο και από απλούς καθημερινούς πολίτες που διαδηλώνουν ανά τον κόσμο. Και ενώ η επιλογές των εκάστοτε κρατών κρύβουν από πίσω διαφορών ειδών συμφέροντα όπως οικονομικά, γεωπολιτικά κ.α. τι συμβαίνει στην πραγματικότητα σχετικά με τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης;

Ο κάθε πολίτης προφανώς και επιλέγει πλευρά (όπως κάνει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του, από την υποστήριξη μιας συγκεκριμένης ποδοσφαιρικής ομάδας έως την υποστήριξη πολιτικών σχηματισμών) σύμφωνα με τις προσωπικές τους πεποιθήσεις. Υπάρχει όμως διαθέσιμη όλη η απαιτούμενη πληροφορία ώστε οι πολίτες να πάρουν ανεπηρέαστα τις αποφάσεις τους;

Ειδικά στην εποχή που ζούμε η απάντηση δυστυχώς είναι κατηγορηματικά όχι. Ενώ δηλαδή θα περίμενε κανείς στην εποχή της τεχνολογικής εξέλιξης και των social media η πληροφορία να φτάνει στον καθένα μας όχι μόνο ταχύτατα αλλά και πιο ορθολογικά, αντ΄ αυτού αυτό που συμβαίνει είναι το ακριβώς αντίθετο. Παρατηρούμε έναν καταιγισμό πληροφοριών οι οποίες επιφανειακά φαίνονται αφιλτράριστες, στην πραγματικότητα όμως είναι τόσο προσεκτικά επιλεγμένες ώστε να οδηγούν στη διαμόρφωση των επιθυμητών απόψεων παρουσιάζοντάς τες ως αυθεντικές.

Μα θα αναρωτηθεί κάποιος, δεν μπορεί όλα όσα ακούμε και διαβάζουμε να είναι ψεύτικα. Φυσικά και όχι. Το πρόβλημα που προσπαθεί αυτό άρθρο να φωτίσει είναι ότι δεν υπάρχει ένας αντικειμενικός τρόπος να ξεχωρίσουν τα πραγματικά γεγονότα από τα fake news. Αν παρακολουθήσει κανείς δελτία ειδήσεων για το θέμα του πολέμου που θίξαμε παραπάνω θα ακούσει ένα πλήθος πληροφοριών καθώς και προσωπικών απόψεων δημοσιογράφων και αναλυτών ώστε να δυσκολευτεί να σχηματίσει άποψη καθώς οι πληροφορίες αυτές δύναται να διαφοροποιούνται από τον έναν τηλεοπτικό σταθμό στον άλλο. Στη συνέχεια εάν περιπλανηθεί κάποιος στα social media μπορεί να διαβάσει απόψεις και σχόλια τόσο έγκριτων ανθρώπων και πανεπιστημιακών όσο και ανθρώπων με μεγάλη επιρροή (influencers ή/και fake accounts) τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων αντί να βάλουν τα πράγματα σε μια σειρά μπερδεύουν περισσότερο τους αναγνώστες.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η προπαγανδιστική διαμόρφωση της κοινής γνώμης ώστε να αμβλυνθούν ή να οξυνθούν οι αντιδράσεις ανάλογα την έκβαση των γεγονότων. Για παράδειγμα όλοι κάνουν λόγο για το προπαγανδιστικό δίκτυο (με έτοιμο υλικό για να παρουσιαστεί τόσο σε δελτία ειδήσεων όσο και στα κοινωνικά δίκτυα) που έχει στήσει το κράτος του Ισραήλ αλλά κανένας απλός πολίτης δεν μπορεί να ξεχωρίσει εάν μια πληροφορία προέρχεται από το συγκεκριμένο lobby ή όχι, καθώς ο ίδιος πολίτης βομβαρδίζεται από ένα σορό άλλες πληροφορίες όντας ανήμπορος να επαληθεύσει το οτιδήποτε. Ειδικά σε μια εμπόλεμη κατάσταση από τη στιγμή που θα πέσει η πρώτη σφαίρα αυτά που μαθαίνουν οι πολίτες δεν είναι ποτέ η αλήθεια αλλά στην καλύτερη περίπτωση μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της. Όλα τα παραπάνω επηρεάζουν τα πιστεύω όλων μας και λειτουργούν παρασκηνιακά χωρίς να το καταλαβαίνουμε ώστε να δημιουργηθεί η επικρατούσα άποψη που έχει προαποφασιστεί από τον πιο ισχυρό.

Η τεχνολογία και η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης χρησιμοποιούνται από τους διαχειριστές για την παραγωγή υπερπληροφόρισης η οποία με τη σειρά της οδηγεί και σε αύξηση της παραπληροφόρησης.

Εκτός όμως από τη γενική αλήθεια που πλήττεται βάναυσα ειδικά σε περιόδους πολέμων και κρίσης ένα άλλο θέμα που πρέπει να σταθούμε είναι οι μεγάλες απώλειες αμάχων ως αποτέλεσμα της αντιπαλότητας των δύο κρατών. Το ότι δηλαδή το Ισραήλ έχει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα μετά τις επιθέσεις της Χαμάς δε σημαίνει ότι πρέπει να πραγματοποιήσει στρατιωτική επέμβαση άνευ προηγουμένου όπως δήλωσε και ο πρωθυπουργός του, να σκοτώνει αδιακρίτως άμαχο πληθυσμό που δεν φταίει σε τίποτα, ούτε ότι πρέπει να βομβαρδίζει π.χ. νοσοκομεία. (αν και για το τελευταίο έριξε την ευθύνη αλλού ανεβάζοντας βίντεο που τελικά αποδείχθηκε ότι δεν ήταν καν φετινό(!) και δυστυχώς κανείς δεν ξέρει τι ισχύει πραγματικά).

 Αντίστοιχα από την άλλη πλευρά η Χαμάς δεν έχει κανένα λόγο να χτυπάει αμάχους ή να αποκεφαλίζει μωρά όπως λέει το Ισραήλ χρησιμοποιώντας τη συνήθη προπαγανδιστική τακτική περί βρεφοκτονίας (αν και το τελευταίο κάποιοι το διαψεύδουν ενισχύοντας κι άλλο την παραπληροφόρηση!), καθώς με αυτό τον τρόπο βάζει λάδι στη φωτιά για χειρότερες εξελίξεις, δίνοντας πάτημα στο Ισραήλ. Κάπου εκεί μπαίνουν στο παιχνίδι και οι θρησκευτικές διαφορές των δύο κρατών, μπερδεύεται ακόμη χειρότερα η κατάσταση, σκοτώνονται ακόμη περισσότεροι άμαχοι και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Το χειρότερο όλων; Καμία από τις δύο πλευρές, ούτε το Ισραήλ ούτε η Χαμάς δε φαίνεται να ενδιαφέρονται για τις τεράστιες απώλειες αμάχων, αλλά κοιτάνε μόνο πως θα επικρατήσουν του εχθρού.

Συνεπώς μήπως τελικά δεν έχει και τόση μεγάλη σημασία εάν κάποιος θα τεθεί στη λεγόμενη «σωστή πλευρά της ιστορίας» όταν τα βασικά θύματα ενός πολέμου είναι πάντοτε τα ίδια: οι άμαχοι και η αλήθεια;

Κλείνοντας οφείλω να κάνω και ένα πολιτικό σχόλιο: Όσο και στις δύο πλευρές επικρατούν οι φανατικοί (βλ. Χαμάς από τη μία και κυβέρνηση Νετανιάχου από την άλλη), ο κύκλος βίας θα συνεχίζεται. Τα κράτη όμως ανήκουν στους λαούς τους και εκεί θα πρέπει να αναζητηθεί η όποια λύση στα πλαίσια δημιουργίας κοινωνικών κρατών. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι όταν βρέθηκαν στην εξουσία άτομα με αυτή τη συλλογιστική (βλ. Αραφάτ από την πλευρά της Παλαιστίνης και Ραμπίν ως εκπρόσωπος του εργατικού κόμματος στο Ισραήλ) επήλθε συμφωνία (Όσλο Ι & ΙΙ) άσχετα εάν δεν εφαρμόστηκε ποτέ καθώς ακροδεξιές οργανώσεις φρόντισαν να τους βγάλουν από τη μέση. Τέλος να τονίσουμε ότι σε τέτοιες καταστάσεις δεν κρίνεται μόνο τη τύχη των δύο κρατών αλλά και όλων των υπολοίπων για τη στάση που κρατάνε ή τις ενέργειες που κάνουν τόσο σε επίπεδο κρατών (ΗΠΑ, Ρωσία, Ευρώπη) όσο και σε επίπεδο κοινωνιών (διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες κλπ).

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: https://www.karfitsa.gr/diethni/to-israil-orkizetai-na-katastrepsei-ti-chamas-kai-synechizei-na-plittei-ti-gaza-video/

*Το άρθρο φιλοξενήθηκε και στην ιστοσελίδα www.lep.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μήπως η ανθρωποκεντρική κουλτούρα έχει ως κέντρο το πρόσωπο και όχι τον άνθρωπο;

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα,

Ως κουλτούρα νοείται ένα σύνολο αξιών που γίνονται κοινώς αποδεκτά από ένα σύνολο ανθρώπων και εφαρμόζονται στο ακέραιο από όλα τα μέλη του. Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται πάρα πολύ τον τελευταίο καιρό, τόσο από εταιρείες που θέλουν να καταδείξουν το κλίμα που επικρατεί στο εσωτερικό τους, όσο και από αναλυτές που προσπαθούν να ερμηνεύσουν στάσεις και συμπεριφορές ολόκληρων κοινωνιών. (Αρκετές φορές μάλιστα χρησιμοποιείται και για λόγους marketing αλλά αυτό θα το σχολιάσουμε σε κάποιο επόμενο άρθρο!)

Κάθε κουλτούρα όμως έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τα οποία την κάνουν να ξεχωρίζει από όλες τις υπόλοιπες. Η κουλτούρα λοιπόν ενός συνόλου ανθρώπων μπορεί να είναι ιεραρχική, ανταγωνιστική, υποστηρικτική κλπ. Τα τελευταία χρόνια όμως όλο και περισσότεροι οργανισμοί παρουσιάζουν ότι διέπονται από μια κουλτούρα ανθρωποκεντρική. Ετυμολογικά και μόνο η λέξη παραπέμπει σε αρχές και αξίες που έχουν ως βάση (κέντρο) τον άνθρωπο και όλες οι διεργασίες αρχίζουν και τελειώνουν σ’ αυτόν.

Σαν έννοια λοιπόν η ανθρωποκεντρική κουλτούρα μπορεί να χαρακτηριστεί πάρα πολύ θετικά καθώς ο άνθρωπος είναι αυτός που προσπαθεί να δημιουργήσει και να αναπτυχθεί και επομένως είναι αυτός που θα πρέπει να καρπώνεται τα οφέλη της προσπάθειας αυτής. Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Είναι όντως έτσι τα πράγματα;

Ας εξετάσουμε ένα παράδειγμα.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι έχουμε μια εταιρεία που εκτελεί 3-4 διαφορετικές δραστηριότητες. Επειδή όπως είναι φυσικό δεν μπορούν όλοι να κάνουν τα πάντα και καθώς ζούμε στην εποχή της εξειδίκευσης, θεωρούμε πως ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης χωρίζει τους εμπλεκόμενους σε επιμέρους ομάδες σύμφωνα με την εξειδίκευση του καθενός. Για κάθε ομάδα ορίζει ένα συντονιστή και όλα φαίνονται να βαίνουν καλώς! Ίσως και όχι…

Η εταιρεία είναι μία και περιέχει 4 επιμέρους ομάδες. Συνεπώς η κουλτούρα της εταιρείας που είναι και αυτή μία και συγκεκριμένη θα πρέπει να περάσει σε κάθε ομάδα ξεχωριστά. Προφανώς και υπεύθυνος να το κάνει αυτό, να μεταδώσει δηλαδή την κουλτούρα της εταιρείας, είναι ο συντονιστής κάθε ομάδας ο οποίος αποτελεί και το συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο μερών. Εδώ λοιπόν αρχίζουν τα προβλήματα καθώς ο κάθε συντονιστής μεταφέρει την εταιρική κουλτούρα στα μέλη της ομάδας που μανατζάρει σύμφωνα με τις δικές του αρχές και αξίες. Αυτό ενέχει τον κίνδυνο να μεταφερθούν αλλοιωμένα τα συστατικά της εταιρικής κουλτούρας και τα μέλη της συγκεκριμένης ομάδας να ενεργούν παρεκκλίνοντας από τις υπόλοιπες.

Τι έχει συμβεί δηλαδή στο παραπάνω παράδειγμα; Ο τρόπος δράσης ενός συγκεκριμένου προσώπου (συντονιστής) μεταβάλει την εταιρική κουλτούρα σύμφωνα με την οποία και ο ίδιος οφείλει να ενεργεί με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συχνά ανικανοποίητοι εργαζόμενοι οι οποίοι πιθανώς να επιδιώκουν να αλλάξουν ομάδα και να δουλέψουν με έναν άλλο συντονιστή που θα ενεργεί πιο σωστά σύμφωνα με την εταιρική κουλτούρα ακόμη και αν είναι λιγότερο αποδοτικοί στο νέο τους πόστο.

Το παραπάνω πρόβλημα όμως δεν έχει να κάνει μόνο με τη μειωμένη απόδοση των εργαζομένων. Είναι από την αρχή μέχρι το τέλος στημένο λάθος. Και το λάθος προκύπτει εξαιτίας της σύγχυσης μεταξύ των λέξεων ανθρωποκεντρικός και προσωποκεντρικός. Άλλο άνθρωπος και άλλο πρόσωπο. Μα θα πει κάποιος τις εταιρείες τις φτιάχνουν συγκεκριμένα πρόσωπα και την εταιρική κουλτούρα τη διαμορφώνουν οι ιδιοκτήτες της επιχείρησης που και αυτοί είναι συγκεκριμένα πρόσωπα. Σωστά, αλλά από τη στιγμή που θα δημιουργηθεί μια ανθρωποκεντρική κουλτούρα με αρχές και αξίες βασισμένες στον άνθρωπο, αυτές θα πρέπει να εξακολουθούν να έχουν ως βάση τον άνθρωπο ακόμη και αν αλλάξει το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που καλούνται να την εφαρμόζουν.

Η κουλτούρα είναι μια ευρύτερη έννοια και δε μπορεί να καθρεφτίζεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα ακόμη και αν έχει αυτά ως επίκεντρο.

Μήπως κάτι αντίστοιχο όμως γίνεται και στην ίδια την κοινωνία γενικότερα με τις πολιτικές επιλογές που κάνουν οι πολίτες;

Αν δηλαδή στη θέση της εταιρείας βάλουμε τους πολίτες ενός κράτους και στη θέση των ομάδων βάλουμε τους διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς που ευαγγελίζονται ότι ενεργούν έχοντας ως βάση τον άνθρωπο, τι παρατηρούμε; Ότι παρόλο που ως κράτος επιδιώκουμε τη συνεχή ανάπτυξη, πρόοδο και βελτίωση της ποιότητας ζωής, οι πολίτες επιλέγουν τους πολιτικούς σχηματισμούς που θα στηρίξουν σύμφωνα με τα πρόσωπα που ηγούνται σε αυτούς και όχι με βάση τις αρχές της κουλτούρας που πρεσβεύουν. Και ακριβώς επειδή κάθε πρόσωπο εφαρμόζει τις αρχές αυτές με το δικό του τρόπο, όταν αυτό το πρόσωπο αντικατασταθεί από ένα άλλο που θα εφαρμόζει τις ίδιες αρχές με παραλλαγμένο τρόπο, συνήθως έχουμε μετακινήσεις των πολιτών μεταξύ των πολιτικών σχηματισμών ώστε ψάχνοντας να βρεθούν στο χώρο που νιώθουν πιο οικεία.

Τόσο λοιπόν σε εθνικό, όσο και σε τοπικό επίπεδο, οι πολίτες δίνουν τη στήριξή τους στον ένα ή στον άλλο πολιτικό σχηματισμό αποκλειστικά και μόνο με βάση τα πρόσωπα και όχι με βάση το σύνολο των αρχών  που πρεσβεύει ο αντίστοιχος σχηματισμός. Υπάρχει δηλαδή μια ευρύτερη νοοτροπία ταύτισης της εκάστοτε πολιτικής κουλτούρας με τα αντίστοιχα πρόσωπα που έχουν κάθε φορά τις θέσεις ευθύνης, ακριβώς γιατί αυτό αντιμετωπίζουν καθημερινά οι πολίτες και στο πεδίο της εργασίας τους.

Θα μπορούσε λοιπόν μια τροποποίηση στον εργασιακό χώρο να οδηγήσει τους πολίτες σε διαφορετικές και πιο ορθολογικές πολιτικές και κοινωνικές επιλογές που θα έχουν πραγματικά ως βάση τον άνθρωπο και όχι το πρόσωπο;

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: https://pixabay.com/el/users/fotografielink-6316043/

 

Διαβάστε περισσότερα

Δεν φοβάμαι εγώ…έχω Άδεια!

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα,

Άδεια δόμησης, άδεια λειτουργίας, άδεια κυκλοφορίας, άδεια διακοπών και πόσα ακόμα είδη αδειών μπορεί να συναντήσει κάποιος τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Γιατί υπάρχουν όμως όλα αυτά τα είδη αδειών και τι προσφέρουν τελικά;

Ας ξεκινήσουμε πρώτα από την ετοιμολογία της λέξης άδεια. Η λέξη άδεια λοιπόν όσο και αν φαίνεται περίεργο είναι σύνθετη λέξη! Προκύπτει από το στερητικό «α» και την λέξη «δέος». Συνεπώς αυτός που έχει άδεια είναι αυτός που δε φοβάται!

Άμεσα όμως γεννιέται το επόμενο ερώτημα: Τι, ποιόν και γιατί να φοβάται;

Πρώτη και πιο απλή απάντηση είναι ότι δεν χρειάζεται να φοβάται τους νόμους κάποιος που έχει στην κατοχή του μια άδεια η οποία εκδόθηκε από την αντίστοιχη αρμόδια υπηρεσία και θεωρείται ότι πληροί όλες τις απαιτήσεις που θέτει η εκάστοτε νομοθεσία.

Οι νόμοι κάθε κράτους όμως ψηφίζονται ώστε να εφαρμοστούν στην πράξη οι κατά περίπτωση κανονισμοί ή οδηγίες που απαιτούνται τόσο για τη μελέτη και τον προγραμματισμό όσο και για την υλοποίηση οτιδήποτε μπορεί να χαρακτηριστεί ως project. Με μια δεύτερη ανάγνωση λοιπόν η ύπαρξη άδειας συνεπάγεται την εναρμόνιση του κατόχου της με τις εκάστοτε ισχύουσες κανονιστικές διατάξεις οι οποίες ως κύριο μέλημα έχουν την ασφάλεια και ως δευτερεύον την βελτιστοποίηση κόστους και πόρων.

Επομένως σύμφωνα με τα παραπάνω ο κάτοχος κάποιας άδειας δεν έχει κάτι να φοβάται σε ενδεχόμενο έλεγχο των αρμοδίων καθώς βάσει της άδειάς του καλύπτει όλες τις απαιτήσεις τόσο της νομοθεσίας όσο και των κανονισμών.

Όλα καλά μέχρι εδώ.

Τα προβλήματα ξεκινούν όμως σε δύο άλλα κρίσιμα σημεία που αφορούν την ίδια τη διαδικασία έκδοσης των απαιτούμενων αδειών. Το πρώτο είναι ποιος έχει, ή μάλλον, ποιος πρέπει να έχει την αρμοδιότητα να εκδώσει μια άδεια και το δεύτερο ποιος είναι σε θέση να ελέγξει την ορθότητα της άδειας αυτής.

Θα μπορούσε λοιπόν να πει κάποιος και πάλι απλοϊκά σκεπτόμενος ότι αρμόδιος να εκδώσει ή/και να ελέγξει μια άδεια είναι αυτός που έχει βάσει νόμου τον αντίστοιχο επαγγελματικό δικαίωμα. Το θέμα είναι όμως ότι η κατοχή ενός επαγγελματικού δικαιώματος δεν συνεπάγεται και κατοχή των απαιτούμενων γνώσεων ώστε να ολοκληρωθεί σωστά η διαδικασία έκδοσης και ελέγχου. Το ότι έχει δηλαδή κάποιος ένα πτυχίο ή μια μεταπτυχιακή εξειδίκευση σε έναν τομέα δεν αποδεικνύει από μόνο του την ικανότητα του κατόχου. Εάν αυτές οι ικανότητες δεν δοκιμαστούν στην πράξη ώστε να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητά τους, απλά παραμένουν λέξεις γραμμένες σε ένα χαρτί.

Μα θα πει κάποιος εγώ έδωσα εξετάσεις, πέρασα τα μαθήματα, εκπόνησα διπλωματική εργασία, πήρα το πτυχίο μου, έκανα μεταπτυχιακό κλπ.  Πόσοι και πόσοι όμως πτυχιούχοι με ένα σορό εξειδικεύσεις και πιστοποιήσεις δεν ήξεραν από να αρχίσουν μόλις τους ανατέθηκε το πρώτο τους project;

Με τον καιρό όμως, αφού ολοκληρώθηκε το πρώτο τους project, ήρθε το δεύτερο, το τρίτο και άρχισε να αποκτάται μια ροή και μια εμπειρία για το πως εφαρμόζονται οι γνώσεις και οι ικανότητες στην πράξη. Πιο σημαντικό δηλαδή από το να γίνει κάποιος επιστήμονας είναι να μπορεί να μετατρέπει τις αποκτώμενες γνώσεις του σε εφαρμοσμένη επιστήμη ώστε να προσφέρει τόσο στον εαυτό του όσο και στην κοινωνία.

Επανερχόμενοι λοιπόν στο κομμάτι των αδειών παρατηρούμε ότι το κομμάτι του ελέγχου των απαιτούμενων δικαιολογητικών (μελέτες, πιστοποιητικά, εγκρίσεις κλπ) από τις αρμόδιες υπηρεσίες συνεχώς φθίνει και τείνει να παραληφθεί εντελώς σε κάποιες περιπτώσεις μεταθέτοντας την αρμοδιότητα αυτή σε ιδιώτες χωρίς προηγουμένως να έχει πιστοποιηθεί η επάρκειά τους να εκτελέσουν την διαδικασία αυτή. Η δυνατότητα λοιπόν έκδοσης διοικητικών πράξεων (κάθε άδεια είναι διοικητική πράξη και οφείλει να φέρει σφραγίδα του ελληνικού κράτους) από ιδιώτες μέσω αυτοματοποιημένων ηλεκτρονικών συστημάτων αντί να οδηγήσει σε απλοποίηση των διαδικασιών υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσει σε παρεκκλίσεις τόσο της νομοθεσίας όσο και των κανονισμών είτε εσκεμμένα είτε λόγω άγνοιας.

Παρεκκλίσεις βέβαια από τη νομοθεσία και τους κανονισμούς (είτε εσκεμμένα είτε από άγνοια) μπορεί κάλλιστα να γίνουν και από τους υπαλλήλους των αρμόδιων υπηρεσιών γι΄ αυτό και θα πρέπει η πολυσυζητημένη αξιολόγηση να γίνεται σε όρους εφαρμογής στην πράξη των νόμων και των κανονισμών και όχι ως απλό τσεκάρισμα γενικών επιστημονικών γνώσεων που δεν έχουν καμία πρακτική εφαρμογή. Διότι αξιολόγηση γνώσεων και ικανοτήτων δε μπορεί να γίνει μόνο με ένα γραπτό διαγώνισμα στο οποίο θα μπει μια βαθμολογία που θα κατηγοριοποιήσει τους συμμετέχοντες σε άριστους, επαρκείς και μη επαρκείς.

Συνεπώς μήπως ο τελικός αποδέκτης μιας ά-δειας θα πρέπει να φοβάται λιγάκι; Σαφώς και όχι γιατί τότε η λέξη άδεια θα έχανε το νόημά της, αλλά λόγω των συνεχών αλλαγών και μετάθεσης αρμοδιοτήτων οφείλουμε όλοι μας να είμαστε περισσότερο υποψιασμένοι σχετικά με κάθε άδεια που καταφέρνουμε και λιγότερο ή περισσότερο κόπο να πάρουμε στα χέρια μας.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: https://pixabay.com/el/users/geralt-9301/

Διαβάστε περισσότερα

Όταν το υποκείμενο γίνεται αντικείμενο

του Κωνσταντίνου Παπαλίτσα,

Μία από τις κλασικότερες ασκήσεις που καλούνται τα παιδιά να αντιμετωπίσουν από τα πρώτα χρόνια της σχολικής τους ζωής είναι να μπορούν να αναγνωρίζουν το «υποκείμενο» και το «αντικείμενο» μέσα σε μια πρόταση. Πιο συγκεκριμένα για να υπάρχει «υποκείμενο» και «αντικείμενο» θα πρέπει να υπάρχει μια ενέργεια, ένα ρήμα δηλαδή που να δείχνει ότι κάποιος κάνει κάτι. «Υποκείμενο» δηλαδή είναι η λέξη που δείχνει ποιος κάνει την ενέργεια και «αντικείμενο» είναι η λέξη που δείχνει που πηγαίνει η ενέργεια αυτή.

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται;

Ας εξετάσουμε το παράδειγμα της ίδιας της εκπαίδευσης.

Όπως σε όλους τους τομείς που συνθέτουν μια κοινωνία έτσι και στον τομέα της εκπαίδευσης υπάρχουν διασταυρούμενες απόψεις σχετικά με το εάν οι διαδικασίες που υιοθετούνται ικανοποιούν το σκοπό ύπαρξης.

Για να απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα θα πρέπει πρώτα να οριστεί ο σκοπός ύπαρξης της εκπαίδευσης. Φυσικά και έχουν δοθεί πολλοί ορισμοί αλλά θα μπορούσαμε να πούμε με απλά λόγια ότι εκπαίδευση είναι μια διαδικασία που σου παρέχει γνώσεις τις οποίες δεν κατείχες προγενέστερα και εν συνεχεία σε αφήνει ελεύθερο να τις εφαρμόσεις μέσα στα πλαίσια μιας οργανωμένης κοινωνίας. Η εκπαίδευση λοιπόν με απλά λόγια στοχεύει στη δημιουργία μορφωμένων ανθρώπων.

Και όπως πολύ σωστά είχε πει και ο Αϊνστάιν μόρφωση είναι ό,τι απομένει όταν κάποιος ξεχάσει αυτά που έμαθε στο σχολείο. Δυστυχώς όμως οι διαδικασίες που ακολουθούνται ακόμη και σήμερα στα σχολεία είναι η στείρα παροχή έτοιμων πληροφοριών. Και το πράγμα γίνεται ακόμη χειρότερο αν σκεφτεί κανείς ότι έχει επικρατήσει η άποψη πως η σχολική αυθεντία παρέχει όλες τις απαιτούμενες γνώσεις στους μαθητές ώστε οι τελευταίοι να επιβιώσουν κοινωνικά και οτιδήποτε παρεκκλίνει από την παραπάνω συλλογιστική θεωρείται αποτυχία για την οποία ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο ο μαθητής που δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί τις απαιτήσεις. Το όποιο πρόβλημα λοιπόν των εκπαιδευτικών μεθόδων που εφαρμόζονται μετακυλίεται από την εκπαιδευτική διαδικασία στο άτομο και η σχολική αποτυχία εκλαμβάνεται από το μαθητή ως ατομική αποτυχία. Αντίθετα επιτυχία θεωρείται η αριστεία με την έννοια της πρωτιάς μέσω του ακραίου ανταγωνιστικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης.

Έτσι λοιπόν οι μαθητές μετατρέπονται από υποκείμενα της διαδικασίας μάθησης σε αντικείμενα που απλά ενσωματώνουν μασημένες γνώσεις οι οποίες θα έχουν ανταλλακτική αξία στη σύγχρονη κοινωνία που ζούμε. Με τον τρόπο αυτό φυσικά διαιωνίζονται μακροχρόνια κοινωνικά προβλήματα που κανείς δεν ενδιαφέρεται να επιλύσει και κυρίως αναπαράγονται οι ήδη υπάρχουσες κοινωνικές ανισότητες καθώς οι μαθητές διαπλάθονται ώστε να καταλάβουν τις κατάλληλες θέσεις που θα διατηρήσουν το ισχύον κοινωνικό μοντέλο.

Εξάλλου αυτή φαίνεται ότι είναι και η στόχευση όσων λαμβάνουν τις απαιτούμενες αποφάσεις καθώς ελάχιστοί είναι αυτοί που χρησιμοποιούν τη φράση εκπαιδευτική διαδικασία αλλά οι περισσότεροι αναφέρονται στον όρο εκπαιδευτικό σύστημα. Το γεγονός αυτό από μόνο του υποδεικνύει ότι αντιμετωπίζουν την εκπαίδευση ως μέρος ενός ευρύτερου κοινωνικού συστήματος που εφαρμόζεται εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Γι’ αυτό και στο σχολείο δε διδάσκονται (παρόλο που συζητιούνται όλο και πιο έντονα) μαθήματα σχετικά με την απόκτηση οικονομικής παιδείας, σχετικά με το πως θα γίνουμε σωστοί γονείς, πως θα κατοικούμε αποδοτικά στις κατοικίες μας κ.α. τα οποία θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση προβλημάτων όπως η οικονομική κρίση, η ενδοοικογενειακή βία, η κλιματική αλλαγή κλπ.

Η φύση όμως μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας (και όχι εκπαιδευτικού συστήματος) δεν είναι η αποδοχή του κοινώς αποδεκτού αλλά ο συνδυασμός των αποκτώμενων γνώσεων ώστε να προκύψει κάτι νέο. Οι μεγάλες ανακαλύψεις που άλλαξαν την κοινωνία ήρθαν όταν κάποιος τόλμησε να εφαρμόσει τις γνώσεις που είχε με διαφορετικό τρόπο από τον προβλεπόμενο. Πολλές φορές ακούμε τη φράση «άστο μην το παιδεύεις, κάνε το όπως οι προηγούμενοι, έτσι γίνεται» και οι περισσότεροι απαντάνε «α αφού έτσι γίνεται οκ». Σπάνια ακούς κάποιον να αναρωτιέται «ρε παιδιά γιατί γίνεται έτσι; Γιατί δεν δοκιμάζουμε να το κάνουμε κάπως αλλιώς;».  Λέγεται ότι ο Τόμας Έντισον πριν καταφέρει να βρει τον τρόπου που ανάβει η λάμπα είχε αποτύχει 1000 φορές. Και όταν τον ρώτησαν πως και δεν τα παράτησε τους είπε ότι βρήκε 1000 τρόπους με τους οποίους δεν ανάβει μια λάμπα!

Το παραπάνω παράδειγμα δείχνει ότι υπάρχει και ένας άλλος τρόπος σκέψης πιο δημιουργικός, όπου κυριαρχεί η αγάπη για μάθηση. Δυστυχώς όμως αυτού του είδους ο τρόπος σκέψης δεν καλλιεργείται στο σημερινό σχολείο. Κάθε φορά που οι μαθητές παίρνουν τους βαθμούς τους όλοι τους εύχονται καλή πρόοδο. Η πρόοδος όμως προκύπτει μόνο μέσα από την ενεργητική δραστηριότητα, την αμφισβήτηση των αυθεντιών και την έκθεση ερωτημάτων σε ένα πιο δημοκρατικό και συμμετοχικό εκπαιδευτικό μοντέλο.

Η πρόοδος επιτυγχάνεται όταν το εκπαιδευτικό μοντέλο έχει ως επίκεντρο αποκλειστικά και μόνο τον εκπαιδευόμενο, μόνο δηλαδή όταν οι μαθητές από αντικείμενα ξαναγίνουν υποκείμενα τις διαδικασίας μάθησης.

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Πηγή εικόνας: https://pixabay.com/el/users/klimkin-1298145/

*Το άρθρο αναδημοσιεύθηκε στις ιστοσελίδες 

revaluation.gr 

flowmagazine.gr