Με αφορμή την επέτειο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αναρωτιόμαστε εάν όλα όσα θεωρούμε σήμερα ως δεδομένα μπορούν να χαθούν ξαφνικά καθώς και το λόγο που εγώ μπορώ σήμερα να γράφω και εσύ να με διαβάζεις!
Ζούμε σε μια κοινωνία που θεωρούμε σχεδόν τα πάντα δεδομένα. Κάθε πρωί που ξυπνάμε, πατάμε το διακόπτη και θεωρούμε δεδομένο ότι θα ανάψει το φως, η ανοίγουμε τη βρύση και αναμένουμε ότι θα τρέξει νερό. Θεωρούμε επίσης δεδομένο ότι το λεωφορείο θα περάσει και σήμερα από τη στάση, ο δάσκαλος θα πάει και σήμερα στο σχολείο για να κάνει μάθημα στο παιδί μας, το κινητό μας θα έχει σήμα και ίντερνετ, τα καταστήματα θα έχουν την ποικιλία των προϊόντων που έχουμε συνηθίσει να βρίσκουμε στα ράφια τους και η κάρτα μας θα έχει πρόσβαση στον τραπεζικό μας λογαριασμό μας για να μπορέσουμε να ψωνίσουμε και να ικανοποιήσουμε με αυτόν τον τρόπο αρχικά την ανάγκες μας και έπειτα τις επιθυμίες μας.
Για να είναι όμως όλα τα παραπάνω δεδομένα κάποιοι έχουν φροντίσει για αυτό. Θέλετε να τους ονομάσετε κράτος, θέλετε να τους ονομάσετε δημόσιες υπηρεσίες, θέλετε να τους ονομάσετε ιδιωτική πρωτοβουλία, θέλετε να το πείτε κυβερνησιμότητα, θέλετε να το πείτε επιχειρηματικότητα κλπ. Όπως και να το πείτε ή όπως και να το ονομάσετε, πάντα κάτι κρύβεται πίσω από οτιδήποτε θεωρούμε δεδομένο στη σημερινή εποχή. Και πάνω σε αυτή τη λογική έχει δομηθεί μια κοινωνία η οποία διέπεται από το σύνδρομο Τ.Ι.Ν.Α. (There is no alternative) που σημαίνει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Το σύνδρομο αυτό λειτουργεί με βάση τη λογική ότι αυτός που φροντίζει για όλα όσα θεωρούμε δεδομένα θα εξασφαλίζει βασικές παροχές στην πλειοψηφία του κόσμου με απώτερο σκοπό να περιοριστούν οι αντιδράσεις για οποιαδήποτε ενδεχόμενη αλλαγή. Και το σύνδρομό αυτό έχει επιτύχει σε τέτοιο βαθμό το σκοπό του, που οι περισσότεροι άνθρωποι όχι μόνο δεν αντιδρούν σε ό,τι συμβαίνει γύρω τους αλλά δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να σκεφτούν οτιδήποτε εναλλακτικό.
Η επέτειος λοιπόν του Πολυτεχνείου δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια έχει μετατραπεί σε μια επανάληψη πανομοιότυπων δράσεων και εκδηλώσεων, όπως σχολικών εορτασμών, κατάθεση στεφάνων και πιθανώς επεισοδίων και βανδαλισμών από συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας επιλέγει να αντιπαρατίθεται στα τηλεοπτικά πάνελ για το αν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο, για το αν πρέπει να το γιορτάζουμε ακόμα ή γενικότερα τι πρέπει να γιορτάζουμε από αυτό το περιστατικό που συνέβη μισό αιώνα πριν.
Ειδική σημασία θα πρέπει λοιπόν να δοθεί στον τελευταίο προβληματισμό, τι πρέπει δηλαδή να γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου. Η ερώτηση αυτή κρύβει δύο πολύ απλές απαντήσεις. Το πρώτο που θα πρέπει να γιορτάζουμε είναι το γεγονός ότι κάποιοι νέοι άνθρωποι μισό αιώνα πριν συνειδητοποίησαν ότι υπάρχει εναλλακτική και ότι μόνο συνασπιζόμενοι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν κάτι διαφορετικό για το σύνολο της κοινωνίας. Το δεύτερο που θα πρέπει γίνει είναι να οργανώνεται ως δράση ένας δημόσιος και ανοικτός προβληματισμός για όλα όσα σήμερα θεωρούμε δεδομένα και τι θα συμβεί ή πως θα αντιδράσουμε εάν χαθούν ξαφνικά.
Για να μπορώ λοιπόν εγώ σήμερα να γράφω και εσύ να με διαβάζεις εν μέρει οφείλεται και σε αυτούς τους ανθρώπους που στις 17 Νοεμβρίου του 1973 διεκδίκησαν κάτι διαφορετικό και δεν αρκέστηκαν σε όσα θεωρούνταν τότε ως δεδομένα.
Εσύ τι πιστεύεις;
Πηγή εικόνας: viarami – Pixabay


